Het voorjaar blijft toch wel mijn favoriete jaargetijde. Dat we gewoon weer van voren af aan beginnen met van alles. Vermoedelijk ben ik niet de enige die daar energie van krijgt, hoor, dat is een aanname dus voel je vooral niet aangesproken als het niet zo is. Voel je je wel aangesproken dan is dat mooi meegenomen, sterker nog, ik ben blij voor je!
Ja, ik ben van het glas is halfvol en niet van het is halfleeg.
Afijn, die energie kwettert al rond een uurtje of vijf in de morgen via het openstaande raam van onze slaapkamer naar binnen en dan zing ik in eerste instantie gezellig mee: ‘Vogeltje, wat zing je vroeg, is de nacht niet lang genoeg?’ Vervolgens doe ik oordoppen in want ik kan dan op de een of andere manier niet meer slapen. De dame die naast mij ligt, ziet dat als een tekortkoming van mij.
Zij vindt het heerlijk om naar te luisteren.
Net zoals wanneer de wind om het huis raast of de regen tegen het raam klettert. Dan maakt ze van ons bed een nóg warmer nest zeg maar. En ik duw mijn hoofd onder mijn kussen of stop oordoppen in mijn oren.
Maar ik dwaal af.
Die vogels zijn zo druk, want het seizoen begint weer voor ze; nesten bouwen en gezinnen stichten. Zo hebben wij achter huis een stelletje roodborstjes en een stelletje koolmezen. Even dacht ik dat ze gemengd dubbel nestelden, dat de koolmees een relatie heeft met het roodborstje. Want telkens als ik een van de twee zie, zie ik de ander ook. Maar volgens de kenners is dat onmogelijk, alhoewel er zeker wel uitzonderingen op de regel zijn. En ach, wat is er mis met diversiteit, wij mensen kunnen er ook wat van toch?
Zolang u maar uw naaste lief heeft moet de Almachtige ooit gedacht hebben.
Maar deze vogeltjes zijn druk bezig met hun nesten te bouwen, om precies te zijn onder het dak van onze overkapping! Dan zie ik ze zitten op de rand van de schutting, te wikken en te wegen of het wel veilig is om hen heen. Vervolgens duiken ze de tuin in van de buren en pikken stukjes oud blad of een takje en vliegen daarna weer boven op de schutting.
En het wikken en wegen begint weer opnieuw.
Want het gevaar loert van alle kanten, kruipt geruisloos over schuurtjes en schuttingen of nog erger, kijkt vanuit de lucht om toe te slaan op dat ene, onbewaakte, ogenblik. En ze zijn met velen en in allerlei soorten en maten! Ik heb het natuurlijk over alle buurtkatten, maar ook over de roofvogels die hier graag ontbijten, lunchen of dineren. Het zijn dus ook voor de broedende vogels onder ons spannende tijden, maar ze weren zich goed tegen het gevaar en bouwen ijverig door. Eerst zagen we twee nesten, maar inmiddels is er ook een derde nest bijgekomen. Daardoor denk ik er hard over na om een camera aan te schaffen en deze op de nesten te richten, net zoals ze doen op de website vogelbescherming.nl/beleefdelente. Of ik stuur de beelden door naar Vroege Vogels, het radioprogramma dat ons elke zondagmorgen mee de natuur inneemt.
Je hoeft er niet eens je bed voor uit te komen!
Alleen is er nu wel een klein probleempje ontstaan. De dame hier in huis had namelijk bedacht dat ze een raam in de overkapping wil laten maken. Want die dichte wand maakt de boel zo donker vindt ze. Nu weet ze dat ze met dit soort klusverzoekjes niet bij mij hoeft aan te kloppen want ik ben niet zo handig, gewoon een kwestie van geboren worden met twee linkerhanden. Maar daar heeft ze zich allang bij neergelegd, sterker nog, ze vraagt mij al niks meer als het om klusjes gaat. Dat geeft te denken, maar ik kan daar wel mee leven. De reden ligt natuurlijk voor de hand:
Zij vraagt dan Handige Tinus, de man met de Twee Rechterhanden!
En die zag dit klusje wel zitten. Het duurde dan ook niet lang alvorens hij langskwam om de situatie te bekijken. Ik keek dat met argusogen aan en hield eerst nog maar even mijn mond. Misschien dat dit idee toch voorbij waait. En kan het ook opgelost worden met een lampje. Of een stel kaarsen. Of we laten het gewoon zo, want je hoeft dan ook geen ramen te lappen. En je hebt geen inkijk. En, het allerbelangrijkste wat mij betreft: Familie Roodborst en Koolmees kunnen rustig verder gaan met hun gezinsuitbreidingen, zoals de Almachtige het ooit zo bedoeld heeft! Daarom besloot ik toch maar mijn mond open te doen. Dat we een beetje respect moeten hebben voor de natuur. En we hebben nu, na jaren wachten en nul vogels tellen op de Nationale Tuinvogel Teldag, eindelijk vogels in de tuin!
Ik werd hard uitgelachen.
Maar ik laat mij niet zo gauw uit het veld slaan en kwam in het verweer. We hebben namelijk ook vleermuizen om het huis heen fladderen en ja, die zijn beschermd. En las ik van de week niet dat de gemeente Groningen honderdduizend euro moet betalen aan de provincie, als boete omdat ze niet tijdig een vluchtroute gerealiseerd hadden voor de vleermuispopulatie rondom het station Groningen Europark tijdens de werkzaamheden aldaar? Ja, ja, ook dieren hebben rechten en ook vleermuizen hebben het druk in het voorjaar.
Voor hen is het ook lente!
Dat zou ik kunnen gebruiken als troef tegen de bouwwerkzaamheden die de dame hier in huis bedacht heeft. En dan zou het best nog wel eens een heel duur raampje kunnen worden, willen ze de rechten van de vleermuis negeren. Toch gooide ik het nog even over een andere boeg, de emotionele en op ons eigen soort gebaseerd, de mens. Want roodborstjes hebben een spirituele waarde en symboliseren nog wel eens de band met de geliefden die ons ontvallen zijn. Maar het maakte geen indruk op de dame hier in huis en het lijkt erop dat de bouwplannen gewoon door zullen gaan.
Teleurgesteld door het niet slagen van mijn missie keek ik door het raam naar buiten en zag ze weer vliegen, wikken, wegen en weer vliegen en ik dacht alleen maar; waarvoor al die moeite?
(Tinus, voorgaande is een grapje, hoor)
