Het leven wordt steeds ingewikkelder in ons landje sinds we het Tijdperk van de Individualisering in zijn gegaan. Steeds vaker hoor je dat mensen het allemaal maar ‘ingewikkeld’ vinden, dat het te ingewikkeld is om over de huidige problemen in de wereld een sluitende mening te vormen. Dat is best logisch, want met alle gebeurtenissen om ons heen is het ook niet meer mogelijk om enkel te denken dat iets zwart of wit is. De tijd van de eenvoud is voorbij en daarbij biedt het verleden ook geen garantie want steeds vaker blijkt de geschiedenis toch niet helemaal naar waarheid beschreven te zijn. Misschien kruipen we daarom wel allemaal in onze eigen bubbel, voelen we ons daarin lekker veilig en comfortabel.
Alle neuzen dezelfde kant op, dat wil toch iedereen.
Maar dat bubbelen wordt ons onder andere ook aangeleerd door de socials. Want als iemands zijn of haar mening je niet aanstaat, blok of verwijder je die persoon met een paar simpele klikjes. Uiteindelijk heb je alleen nog maar ‘vrienden’ die net zo denken als jij en ontstaat er iets heel gevaarlijks;
Dat alleen jouw of jullie waarheid nog telt.
En daar geloof ik niet in. Zo zien we mensen radicaliseren via de bekende internetfuiken of er is wel een of andere influencer die vat op je krijgt. Die willen nog wel eens uit de bocht vliegen. Zo hoorde ik bijvoorbeeld eentje zeggen dat het drinkwater in Nederland ‘onbetrouwbaar’ is. In mijn ogen is dit gewoon kroegpraat, niks meer en niks minder.
Trap er niet in!
En zo zei de deze week afscheidnemende journalist en politiek duider Kees Boonman iets heel verhelderend op de radio; “Het is druk bij de meningen en rustiger bij de feiten geworden.” Ik ben het daar volkomen mee eens, er is tegenwoordig heel veel nep-nieuws.
Alsof het elke dag 1 april is!
Dat blokken of verwijderen van personen met een afwijkende mening heb ik eerder ook gedaan, hoor. Dan was ik zo klaar met de opruiende (vaak ongefundeerde) berichten die iemand publiceerde en was de verwijderknop zo gevonden. Dan riep ik nog net niet ‘Toedeledoki!’, zoals Edgar en Jos dat altijd zeiden in ‘Debiteuren Crediteuren’, wanneer ze hun broodtrommeltjes leeggooiden in de prullenbak omdat de inhoud hen niet aanstond. Gekkigheid natuurlijk, maar humor is wel dé manier om het leven niet al te serieus te nemen, om je hoofd niet te veel te belasten met alle problemen op deze wereld. Want het oplossen van die problemen gaat je toch niet lukken, ondanks dat alle problemen wél door onszelf veroorzaakt worden.
Sowieso is het beter om te genieten van het leven in plaats van levenslang boos te zijn.
Toch ben ik gestopt met dat blokken of verwijderen. Omdat ik durf te erkennen dat de bubbel waarin ik mij prettig voel ook niet alle waarheid in pacht heeft. Het is juist goed om open te blijven staan voor andere inzichten, ook al staan die wel eens ver van mij af. Bij dat laatste reageer ik er gewoon niet op, erger mij hooguit een fractie van een seconde en ga weer snel over tot de orde van de dag.
Want alles wat je aandacht geeft, groeit.
Eigenlijk stap ik juist uit die bubbel omdat steeds meer mensen in een bubbel stappen. In plaats van elkaar weer leren te verdragen richten we gewoon een eigen clubje op. Op allerlei fronten zie je dat gebeuren. We accepteren ook niks meer van elkaar. Zo las ik dat een pannaveldje in Oisterwijk na klachten van lawaaioverlast onbruikbaar werd gemaakt door op het veldje betonblokken te plaatsen. En dit soort berichten horen we steeds vaker en dan denk ik alleen maar: die klagers zijn toch ook jong geweest?
We verzuren en dat maakt het leven ook weer ingewikkeld.
Vroeger stemde je als arbeider links en de werkgever rechts waardoor de samenleving best wel in evenwicht was, met natuurlijk altijd enkele uitzonderingen op de regel. Nu stemmen ze rechtser dan rechts waardoor alle sociale zekerheden die er in de afgelopen decennia ingevoerd zijn, steen voor steen afgebroken gaan worden. Ook dat is best ingewikkeld en verdiend een kleine aanpassing op de spreuk ‘Er zijn geen problemen, er zijn mensen’, namelijk;
Er zijn geen problemen, er zijn stemming makende politici!
En zo zijn er nog meer voorbeelden van het feit dat we alles zo ingewikkeld zijn gaan vinden. Neem de oorlog in Iran. Het regime is vreselijk, maar zomaar een land beginnen te bombarderen is ook niet wat we wereldwijd afgesproken hebben. En wat is democratie nog eigenlijk als je journalisten uitsluit, de rechterlijke macht ondermijnd, cabaretiers censureert en iedereen om je heen ontslaat, puur omdat ze niet meegaan in jouw gedachtegang?
‘No Kings!’
Veel minder belangrijk, maar ik wil het toch even benoemen: de aankomende wereldkampioenschappen voetbal maken ons leven ook een stuk ingewikkelder dan het voetballen eigenlijk zou moeten zijn, namelijk ter vermaak van het volk. Dus niet ten gunste van een narcistische machtswellusteling, die als een olifant in een porseleinen kast tekeergaat.
Gelukkig geloven steeds minder kiezers in een goede afloop van de koers die Trump aan het varen is.
Over geloof gesproken, ook daar wordt het allemaal steeds ingewikkelder. Ook hier zie je bubbels ontstaan. Zo las ik laatst in de krant dat geregistreerde kerkgenootschappen in Nederland in tien jaar tijd zijn verdubbeld. Zo simpel als het was toen ik opgroeide; er was één God en dat was best wel een progressieve gozer. De verhalen die erover verteld werden vond ik als kind heel prettig, vooral omdat Hij het allemaal goed bedoelde. Want hij kwam op voor ieder mens, of je nu een boefje was, een armoedzaaier of een buitenbeentje, Hij hield van iedereen.
Ongeacht je afkomst, geaardheid, kleur of ras.
Maar door alle ellende op de wereld en om enigszins actueel te zijn, snap ik nu ook wel wat ze bedoelen met ‘Hij droeg zijn kruis’. Hij wist waarschijnlijk allang dat de wereld die hij geschapen had, uiteindelijk zichzelf weer zou gaan vernietigen. Ik hou mij dan toch maar weer vast aan de humor en moest, het is immers bijna weer Hemelvaartsdag, aan een fragment denken van een show van cabaretier Herman Finkers, waarin hij een gesprek aangaat met iemand op straat. Het zou best eens ook een nieuwe kerkgenootschap kunnen rechtvaardigen:
“Ik geloof in Jezus Christus die gestorven is aan het kruis, en een paar dagen later omhooggedaald is naar de hemel.”
“Dat klopt niet”, zei ik.
“Nee, maar dat geloof ik zo”
