Nu mijn vader in een verzorgingshuis zit moest zijn huis leeggehaald worden, inclusief de aangrenzende garage. Broer en zus waren al in het huis bezig geweest. Zij hadden onder andere zes dozen gevuld met schrijfsels, brieven, documenten en foto’s (heel veel foto’s!) gevuld en de bedoeling is dat ik die door mag spitten, op zoek naar herinneringen uit het leven van mijn ouders die vijfenzestig jaar getrouwd zijn geweest en allebei ‘van voor de oorlog’ zijn. Die dozen zullen later mijn kant opkomen en dan mag ik ermee aan de slag.
Daar kan ik mij erg op verheugen!
Want toen ik er afgelopen weekend was kon ik al even een paar blikken werpen in die dozen en zag daar al foto’s en brieven liggen die ik nog niet eerder onder ogen gekregen heb. Ieder heeft zo zijn eigen leven en er is niet altijd tijd geweest om alles maar met elkaar te delen zoals we dat tegenwoordig wel kunnen. Broer en zus waren al wel begonnen in de garage, maar tijdens die werkzaamheden zakten hun de moed in de schoenen en kwamen ze uiteindelijk bij hun broertje terecht.
Dit was een mooie klus voor Muis!
Dat hun de moed in de schoenen zakte snapte ik wel, want in die garage had mijn vader echt van alles opgeslagen! En niet alleen ‘benedendeks’, hij had er ook nog een zolder in gefabriceerd, gemaakt van oude deuren die hij tijdens zijn werkbare leven in de bouw op de kop getikt had. Zaterdagmorgen pakten we de boot en zaterdagmiddag om exact twee uur begon ik met de zolder leeg te ruimen.
Daar kwam ik het volgende tegen:
Stekkerdozen, kabels, stopcontacten, stekkerdozen, een wasmachineslang, houten planken, twee oude vliegers van toen hun kleinkinderen nog klein waren, een wasmachineslang, stekkerdozen, kabeltjes, lampen, houten planken, fittingen, een wasmachineslang, een frisbee, drie lampenkappen, een giek van een surfplank, een wasmachineslang, een tuinstoel met kapotte leuning, houten planken, een surfzeil, een metalen imperiaal die deels bewerkt was door Pa met houten voetjes, een wasmachineslang, een zak met kabels, nóg een zak met kabels, een doos vol met pvc-pijpjes in allerlei maten en bochten, twee verlaten vogelnestjes, enkele dozen met piepschuim van verschillende apparaten, een wasmachineslang, een kapotte inductiekookplaat, flexibele elektrabuizen, een schepnet en tot slot dan drie deuren waar deze zooi allemaal bovenop lag.
Och, bijna vergeten: stof, heel veel stof!
Gelukkig was de oprit lang genoeg om alles gesorteerd neer te leggen, zoals plastic- en ijzerwaren. We hadden een enkelasser aanhangwagen geleend en daar gooide ik al het hout in wat ik tegenkwam. Tussen de werkzaamheden door werd ik aangemoedigd door vrouwlief, want ze had mij zo nog niet eerder tekeer zien gaan. Ze voelde zich er schuldig over omdat ze zelf hier niet bij helpen kon omdat ze nog herstellende is van een nekoperatie, maar ze verwende mij wel met het regelen van een natje en een droogje waardoor ik lekker door kon werken.
De teamspirit was hoog!
Nadat de zolder van de garage leeg was moest ik toch nog een paar keer gebruik maken van de keukentrap. Want mijn vader had namelijk alle ruimte benut om spullen op te bergen. Zo had hij aan de wand boven zijn werkbank tot aan de nok toe gereedschap opgehangen, gereedschap die hij in vroegere tijden als timmerman gebruikt heeft zoals een reischaaf, een spanzaag, een trekzaag en een voorloperschaaf. Hierna kon ik alle draagplanken die aan de zijwanden gemonteerd waren demonteren, of beter gezegd, met grof geweld eraf slopen. Want alles zat zo vast als een huis, waarmee ik maar weer bevestigd kreeg dat mijn vader zijn werk als timmerman en later als aannemer heel serieus genomen heeft. Een oude linnenkast heeft mij ruim een uur werk bezorgd alvorens ik deze helemaal los van de muur had.
Terwijl ik toch echt een betere sloper ben dan een goede klusser!
Rechtsboven de werkbank hing een bruine kast met drie schuifdeuren waar ook weer van alles in opgeborgen lag. Ook deze was zo gemonteerd dat ik menig maal de Almachtige aangeroepen heb in niet mis te verstane woorden en wanneer de kast dan eindelijk in stukken op de grond lag, hardop “Pa, wat doe je ons aan!” geroepen. Natuurlijk heb ik hem dat ’s avonds, toen we een bakkie koffie bij hem gingen doen, opnieuw gevraagd, maar het antwoord wist ik wel:
“Als het niet vastzit, dondert het van de muur!”
Onder die bruine kast lag ook weer allerlei soorten hout in allerlei maten, ooit nodig geweest voor herstelwerkzaamheden of voor zijn hobby nadat hij gestopt was met werken, vogelvoederhuisjes maken. De werkbank leek eenvoudig te demonteren, maar eerst moest ik alles wat erboven hing verwijderen. Zoals allerlei soorten klein gereedschap en een stuk of twaalf glazen potten die onder aan een plank hingen, vol met schroeven, spijkers en alles wat je daar maar in bewaren kan. Nadat ik alles in een bak gegooid had, schatte ik een gewicht van om en nabij de zes kilo aan ijzerwaren. Toen ik daarna uiteindelijk de werkbank los gemaakt had, kwamen twee hele zware, solide ijzeren draagbalken tevoorschijn, draagbalken die ooit bij een verbouwing tijdens mijn vaders werkbare leven overgebleven waren.
Want we gooien niks weg.
De ladekast onder de werkbank had een verhaal. Eigenlijk net als alles wat er in dat weekend door mijn handen gegaan was, Pa wist na beschrijving telkens weer een verhaal eraan te koppelen. Zo was deze ladekast ooit een commode. Die hadden mijn ouders gekregen van de toenmalige huisarts (én tandarts!) dokter Mathijssen. Mijn vader heeft die commode vervolgens een verfje gegeven en toen de dokter bij hen thuiskwam vanwege de geboorte van mijn zus, kreeg pa afkeurende geluiden te horen van de dokter want al die kleurtjes vond hij maar niks.
Toen ook al generatie geschilletjes!
Zondagavond om zes uur was de garage leeg en stond de oprit vol. Ik was kapot en snapte iedereen die zwaar arbeid moet verrichten dat er bij hen niet aan de pensioenleeftijd gerotzooid moet worden. Man, man, alles dut mie zeer, behaalve mien geweer zei ik tegen mijn broer en zus waar we die avond uit eten meegingen. Daarna gingen we nog even met zijn allen bij Pa langs om hem een update te geven over de werkzaamheden en vroeg ik hem waarom hij zoveel bewaard had.
“Ja..waarom.. stel dat je het nog ergens voor kon gebruiken!”
