We leven nog, de wereld is (nog) niet vergaan dankzij de capriolen van die pestkop uit Amerika. Stel nu dat Crazy Donald zijn dreiging naar Iran wel had doorgezet, de dreiging om dat land totaal te vernietigen. Om, zoals hij zelf schreef in zo’n dom tweetje, die hele Iraanse beschaving uit te roeien. Ik heb het even opgezocht wat die Iraanse beschaving behelst en vroeg mij toen ernstig af hoe het toch mogelijk is dat een president van een land wat nog maar 250 jaar bestaat, zo’n enorm grote muil heeft tegen een 9000 jaar oude stedelijke beschaving. Niet te verwarren met het bewind wat daar al een kleine vijftig jaar huishoudt.
Als Trump nu een Indiaan was geweest dan had hij recht van spreken.
Maar in beide gevallen is zijn idee te gek voor woorden. Hoe hadden we er dan voorgestaan vraag ik mij af. Was dat dan het begin van de Derde Wereldoorlog geweest zijn, oftewel de totale vernietiging van de wereld?
Zouden de bemanningsleden van de Artemis II dan de enige overlevenden zijn?
Want die zaten hoog en droog, konden zich mooi verstoppen aan de achterkant van de Maan en wij, de mensheid, mochten op allerlei manieren meekijken. Vol bewondering, de meesten onder ons nog met de herinneringen in onze jeugdjaren toen in 1969 Neil Armstrong als eerste mens voet op de maan zette en de gedenkwaardige en tot de verbeelding sprekende zin uitsprak:
“Dat is een kleine stap voor een mens, een reuzensprong voor de mensheid.”
Ik denk dat deze astronauten zich heus wel even flink achter de oren gekrabd hebben nadat hun president de zoveelste idiote praat verspreidde over de wereld. Vooral toen ze vanuit hun raampje neerkeken op de planeet Aarde, het onderkomen van ons mensen, met al haar flora en fauna.
Met het schaamrood op de wangen.
Dat kijken vanuit de ruimte op Moeder Aarde heeft zelfs een naam, bedacht door de astronauten die dat zelf al hebben mogen ondervinden. Ze noemen dat het overzichtseffect, het doet namelijk heel veel met je omdat je ineens ziet hoe nietig de Aarde is ten opzichte van het heelal. En hoe kwetsbaar we eigenlijk ook zijn. De mensen die dat hebben ervaren zeggen dan ook vaak dat eigenlijk alle wereldleiders zo’n overzichtsview een keer mee zouden moeten maken. Vooral de leiders die alleen maar uit zijn op macht en eigen gewin.
Wellicht dat ze zich dan wat bescheidener op gaan stellen.
Misschien komt het ooit wel zo ver dat wij burgers, het gewone volk, ook zo’n overzichtseffect mee mogen maken. Dat je vanaf Schiphol een retourtje maan kan boeken. De kans is dan groot dat wij mensen dat wat nederiger terug zullen keren en inzien dat de aarde kwetsbaar is geworden door ons gebruik ervan en dat er geen verschillen zijn tussen alle nationaliteiten. Want we behoren immers allemaal tot die mensheid en vanuit een ruimteschip zijn er geen grenzen te zien!
Zoals de almachtige Almachtige het ooit bedoeld had.
Misschien dat we ons dan ook wat beter gaan gedragen, wat minder zeuren en klagen. Want zeuren kunnen we als de beste, terwijl hoe wij ons gedragen toch echt een hoop problemen veroorzaakt heeft. En ja, de benzineprijzen zijn te duur vanwege die verdomde oorlogen, maar we gaan er ook niet minder om rijden. Of toen van de week een nieuwe Schijf van Vijf gelanceerd werd, nou, toen waren de rapen gaar en ging het weer lekker los op de socials.
Het is slechts een advies.
Een advies om iets gezonder én duurzamer te leven, een stukje bewustwording, meer niet. Dus doe ermee wat je wilt. Ze komen echt niet bij je thuis om te kijken hoeveel plakjes kaas je op je brood legt, hoor. En als jij elke dag twee of meerdere gehaktballen wil eten, geniet ervan. Maar de rode draad is enkel en alleen dat we wat bewuster worden hoe we ons leven inrichten, hoe we een beetje gezonder worden en daardoor misschien zelfs wel wat minder zorg nodig hebben. Zo ben ik, na jaren tegenstribbelen omdat ik het altijd zo lekker vond, negen jaar geleden gestopt met roken.
Na een flinke interne strijd met mezelf.
De bemanning van de Artemis II zijn gelukkig weer heelhuids teruggekomen op Aarde maar het zal mij niet verbazen dat ze hun twijfels hadden. Dat ze er even aan gedacht hebben om nog wat extra rondjes om de maan te gaan vliegen in plaats van terug te keren naar ons, naar de wereld die zichzelf naar de verdoemenis aan het helpen is.
En alles beter dan straks met die mafkees op foto vereeuwigt te worden!
Zo wil je de geschiedenisboeken ook niet in lijkt mij. Voor ons Nederlanders is het al erg genoeg hoe wij in de geschiedenisboeken komen te staan nu de Nederlandse NAVO-baas Mark Rutte zijn lof voor Trump maar blijft ventileren. Ik heb in de wandelgangen vernomen dat de Noord-Koreaanse Kim Jong-un stik jaloers daarvan geworden is. Die dacht altijd de enige Almachtige Leider te zijn, maar hij heeft er nu een geduchte concurrent bij.
Beiden inmiddels gecertificeerd als Leiders naar Noord-Koreaans voorbeeld, dat dan weer wel.
Toch snap ik Rutte want je vangt meer vliegen met stroop dan azijn. Dat zeggen de diplomaten onder ons ook altijd maar je zou het liefst willen dat hij die Trump eens even goed de waarheid gaat zeggen, hem eens even flink aan die veel te lange rode stropdas trekt tot hij een beetje inbindt. Gelukkig zien steeds meer Amerikanen ook dat het totaal de verkeerde kant op aan het gaan is en zullen de tussentijdse verkiezingen komende november hopelijk het keerpunt zijn. Het keerpunt van deze oranje olifant die doldriest op hol geslagen is in onze best wel porseleinen wereld. Het is dan wel weer afwachten wat ze er daarvoor terugkrijgen.
Ik hoop op het gezonde verstand.
Want dat hebben we toch echt nodig als we nog een beetje fatsoenlijk met elkaar willen blijven leven. Voor onszelf, voor onze kinderen, kleinkinderen én achterkleinkinderen, voor iedereen op deze wereld. Dat vooral de jeugd die ervaringen mogen beleven die wij ook mochten beleven.
Zoals toen wij vroeger van onze ouders midden in de nacht in onze pyjama’s naar beneden mochten, om te kijken naar de live-uitzending met ‘Apollo Henkie’, waar die stoere Amerikaanse astronaut voet zette op de maan:
“That’s one small step for man, one giant leap for mankind.”
