Eind jaren negentig werd je als jongere niet meer verplicht om in militaire dienst te gaan. De vrede tierde welig zeg maar en De Leopard tanks konden wel verkocht worden, die waren niet meer nodig in onze vrije wereld.
Als net 20-jarige moest ik enkele jaren daarvoor nog wel in dienst.
Toen ik opgeroepen werd voor die militaire dienstplicht, was ik nog werkzaam als kok bij de Hogere Zeevaartschool op Terschelling. Als invaller, want een van de vaste koks was uitgevallen. Ik vertelde mijn leidinggevende dat ik in april van dat jaar, 1984, op moest komen. Daar vond hij wel wat van want hij was blij dat de personele bezetting weer op orde was. Hij stelde het volgende voor: “We kunnen proberen om je uit dienst te houden, dan kom je hier vast in dienst.” Ik hoefde daar niet lang over na te denken:
“Dankjewel voor het aanbod, maar ik wíl juist in militaire dienst!” was mijn antwoord.
Want ik zag dit als een manier om wat van de wereld te gaan zien want ja, je bent jong en je wilt wat en ja, mijn favoriete radiozender was destijds inderdaad Radio Veronica. Dat militaire avontuur begon in Haarlem, in de Ripperdakazerne en ging in totaal veertien maanden duren.
Veertien maanden op een heel leven is verwaarloosbaar.
Na vier maanden opleiding kwam ik tien maanden paraat te liggen in Seedorf, Duitsland. Enkele jaren erna moest ik nog een weekje op herhaling in Bergen op Zoom en daarna kon de plunjebaal naar zolder.
Want tot mijn 45ste jaar bleef ik oproepbaar, voor als het toch mis ging.
Maar in 1989 viel de muur in Berlijn en daarmee kwam de vrede in Europa nóg steviger in haar schoenen te staan. Het optreden in 1990 van Roger Waters’ The Wall (Pink Floyd) in Berlijn staat nog velen voor de geest. Ondertussen had ik mijn jeugdjaren van mij afgeworpen en snapte ik ook dat een oorlog beginnen totaal nutteloos en zinloos was: alleen maar verliezers en veel ellende. Heel veel ellende, ellende die jaren en jaren blijft door etteren. Toen de muur viel belde ik mijn ouders om mijn vreugde over de val van De Muur met hen te delen. Zij waren net zo enthousiast als ik, vooral omdat zij als jonge kinderen daadwerkelijk een oorlog meegemaakt hadden, een periode die diepe littekens achtergelaten had en tot op de dag van vandaag nog steeds aanwezig zijn. Mijn vader vertelde onlangs nog dat hij maar ook zijn broers steeds vaker over die oorlogsjaren droomde, waarschijnlijk ‘opgefrist’ door alle oorlogen om ons heen, maar ook door alle oorlogsretoriek die door wereldleiders gevoerd worden.
Ruim tachtig jaar na dato!
Ik moest hieraan denken na het zien van al die agressie en geweld bij demonstraties, waar een klein groepje mensen de daadwerkelijke demonstratie kaapt voor eigen gewin. Deze onwetenden zeggen ons land te verdedigen, opgejut door extremisten en (wellicht) onder invloed van allerlei middelen. Hebben ze niet geleerd van de geschiedenis? Het ergste is dat ze ook nog een podium krijgen, vastgelegd door de media die graag de sensatiezucht van de mens wil voeden in plaats van het eerlijke verhaal te vertellen.
Want eerlijkheid scoort niet.
Het is daarom ook helemaal niet verwonderlijk dat steeds meer mensen aangeven niet meer naar het nieuws te willen kijken, omdat ze moedeloos worden van alle agressie en het geweld die dagelijks ons getoond worden. En met ons bedoel ik de meerderheid, ook wel de zwijgende meerderheid genoemd, de ‘gewone burger’ die dagelijks bezig is met zijn of haar eigen zorgen en er alles aan doen om daar grip op te krijgen.
Die zijn niet bezig met het afbreken van wijk, dorp of stad!
Toch lijken deze gasten daar anders over te denken. In plaats van naar het échte front te gaan, bijvoorbeeld de grens tussen Oekraïne en Rusland, hebben ze óns de oorlog verklaart met hun onacceptabel gedrag tegenover vluchtelingen, hulpdiensten zoals brandweer, ambulancepersoneel en politie, politici en iedereen die zich verder inzet voor onze samenleving.
Toch is nieuws belangrijk wil je goed én objectief geïnformeerd worden.
Want onze maatschappij is aan verandering onderhevig, daar ontkomt niemand aan. Zo las ik vorige week een artikel over de huizenmarkt. De schreeuwers in onze maatschappij geven de schuld aan de vluchtelingen die hier naartoe komen, maar er is een andere reden, een reden die wij zelf veroorzaken.
Steeds meer mensen Latten.
Iedereen kent wel iemand in de omgeving die een Living Apart Together relatie heeft. Dat moet haast wel, want momenteel Latten meer dan een miljoen mensen met elkaar en dat proces is al stijgende vanaf de jaren 80. In plaats van met je geliefde in één huis te gaan wonen, houden steeds meer mensen hun eigen huis aan. Daarnaast is om en nabij de vijftig procent van de huishoudens eenpersoons, geen wonder dat we huizen tekortkomen. Laat ik vooropstellen dat ik niemand hierop aan wil vallen hoor, ik heb er alle begrip voor want we kijken tegenwoordig heel anders naar relaties dan vroeger. De tijd van ‘Tot de dood ons scheidt” is allang voorbij. Maar ik vind dat we wel het eerlijke verhaal onder ogen moeten zien, zoals we al onze tekortkomingen als mens onder ogen zouden moeten zien. En dan denk ik maar weer aan dat tegeltje wat bij mijn ouders aan de muur hing, met de tekst:
-Er zijn geen problemen, er zijn mensen-
Inmiddels weten we dat de vrije wereld waarin we leven niet meer zo vanzelfsprekend is. Ligt de tijd van ‘Het leger, leger’ achter ons en beginnen we weer met bouwen aan onze defensie. De dienstplicht is nog niet in werking gezet, maar de kans dat we weer die kant opgaan lijkt mij steeds groter worden. Het zou heel goed zijn voor sommigen onder ons, even gedrild worden, weer leren wat discipline is en hoe je om moet gaan met andere mensen én met hun eigendommen. En wat mij betreft moeten ze ook in gesprek gaan met veteranen, de mannen en vrouwen die hun land écht gediend én verdedigd hebben, die voor onze vrije wereld vaak in onherbergzame gebieden en onder barre omstandigheden hun werk moesten verrichten en daardoor vele mensen over de grenzen daadwerkelijk geholpen hebben. En daardoor soms voor hun leven getekend zijn door wat ze gezien én soms zelf ondergaan hebben.
Dát is wat er daadwerkelijk toe doet!
