‘Doet ie het of doet ie het niet?’ Deze vraag hangt al maanden boven het hoofd van de dame hier in huis en de komende weken zal die vraag dan eindelijk beantwoord worden. Voor mijzelf is het geen vraag, ik weet zeker dat ik het ga doen, maar in haar hoofd vliegen nog allerlei twijfels rond.
Omdat ze ondertussen wel weet hoe ik in elkaar zit.
Meestal heeft ze het ook goed hoor, maar deze keer niet. Deze keer gaat het echt gebeuren, deze keer trek ik mijn keutel niet in en zal ik het ondergaan als een volwassen man, wat zeg ik, als een echte kerel!
Dit jaar gaan we samen de grens over!
Nu is dat voor de dame hier in huis niet iets nieuws hoor, zij heeft in haar leven best wel wat ervaringen op gedaan aan de andere kant van grens. Zo is ze ooit naar Australië, Italië, Spanje, Portugal, Tunesië, Oostenrijk, Zwitserland, Bangkok en Fuerteventura geweest. Mijn ervaring is te verwaarlozen: twee weken Spanje, drie dagen Roemenië (Boekarest), twee weken in de Belgische Ardennen, twee dagen Brussel en één dag Parijs.
Op één hand te tellen.
Nu staat mij bij dat ik ook drie dagen in Bulgarije ben geweest, in Sofia, maar ik kan dat niet meer goed voor de geest halen. Misschien wel omdat het voor mijn werk was, dat is toch iets anders dan vakantie vieren. Ik heb dus nauwelijks ervaring en de grootste reden is eigenlijk heel logisch:
Ik ging elk jaar naar Terschelling, voor mij was dat even naar huis.
De dame hier in huis ging naast al die grensoverschrijdende vakanties óók haar hele leven al naar Terschelling en sinds we bij elkaar zijn bleven we dat ook doen. We hadden het wel over eventuele toekomstige reizen, onder andere naar Italië en Australië, maar het bleef bij praten en ik merkte dat mijn enthousiasme over deze landen wat afnam. Maar dat had meer te maken met de hitte die wij hier in eigen land steeds meer moeten ervaren. Ik voel mij daar niet prettig onder en het weerhoudt mij in het doen van activiteiten. Het liefst ga ik dan lekker binnen zitten en laat mij verkoelen door een licht briesje van de ventilator.
Ik gedij het beste tussen de 20 en 25 graden.
Toch hoop ik wel eens die reis naar Australië te maken. Ten eerste omdat een nicht van de dame hier in huis daar woont en ten tweede omdat ik in het verleden heel graag naar de serie Flying Doctors keek. Het ging mij natuurlijk om de prachtige beelden en de soms best wel spannende verhaallijnen, maar vooral omdat ik best wel goed ging op die verpleegster, Kate. Dat had zeer waarschijnlijk weer te maken met het feit dat zij erg leek op de vrouw hier in huis, in onze verkeringstijd.
Aan de andere kant, een espressootje op een Italiaans terras lijkt mij ook wel wat..
Tot vorig jaar vierden we onze ‘grote’ vakantie dus op Terschelling. In een stacaravan, op Camping Cupido waar vrouwlief al haar hele leven tijdens weekendjes en vakanties bivakkeerde met haar familie. En sinds de zomer van 2012 met mij. Het waren stuk voor stuk mooie vakanties en naast de rust, de ruimte en de natuur kon ik ook weer even tijd doorbrengen met mijn ouders en mijn grote zus.
Kortom, het was goed en we waren tevreden.
Maar toen ik vorig jaar voor de zoveelste keer het fietspad achter dijk op fietste, veranderde er iets in mij. Niet dat ik spontaan het liedje ‘Is dit alles’ van Doe Maar begon te zingen, integendeel, voor mij bevat Terschelling Alles, dus mij hoor je niet klagen. Maar het voelde anders en ergens halverwege de dijk, ter hoogte van Formerum, zei ik tegen de dame op de fiets naast mij:
“Zullen we volgend jaar naar Denemarken op vakantie?”
Ik had namelijk enthousiaste verhalen gehoord van Robbie, een collega van mij. Hij was daar geweest en het betrof ook een eiland, Lolland genaamd. Dat het een eiland was stemde mij wat geruster. Oké, we moesten dan wel een stuk door Duitsland rijden om bij de boot te komen, maar ik zag dat eigenlijk net als door Friesland rijden om bij de boot te komen.
Dat voelde wel vertrouwd, dat zou ik wel aandurven.
Ze viel nog net niet van haar fiets en vol ongeloof hoorde ze mijn verhaal aan. Vervolgens schudde ze het weer van zich af en hield het bij een bevlieging. Volgend jaar zitten we gewoon weer drie weken op het vertrouwde Terschelling, het eiland waar ze gewoon Nederlands praten, waar je koffiedrinkt met pondkoek of iets met cranberry’s en waar je Jutterbitter drinkt als je last van je keel hebt.
Of als je gewoon een borrel wil.
Maanden gingen voorbij, maar telkens weer werd ze verrast wanneer we in gezelschap over de zomervakantie begonnen van ’26. Want ik riep dan direct op de vraag wat onze plannen waren dat we naar Denemarken wilden, naar Lolland en ik zei dat dan, zo lollig, het op zijn Deens:
Lulland!
We gingen zelfs op de koffie bij vrienden die er al waren geweest, maar ze bleef op haar qui-vive, want met die Muis in huis weet je het maar nooit en als ik erover begon, dan lachte ze maar wat. Ergens in maart van dit jaar begon zij er ook in te geloven, maar boeken deed ze nog niet, ze was ineens van de ‘last minute’. Tot een week of vier geleden. We waren nu echt in de Last Minute fase beland en dat betekende dat het er nu op aankwam. “Gaan we het doen of niet?” vroeg ze terwijl ze mij indringend aankeek.
“Ja!” zei ik resoluut, “Boek maar!”
Het ei was gelegd en niet veel later had ze geboekt. De boot, maar ook het huisje, zo’n houten huisje met een veranda en rondom tuin. En Lobke, ons adoptiehondje, mocht ook mee dus iedereen hier in huis liep met een brede glimlach op het gezicht rond. Bij de dame hier in huis kon ik zelfs enige verlichting van haar gezicht aflezen, alsof er een zware last van haar afgevallen was.
Wordt vervolgd!
