Nu wij weer met onze voeten in de Groningse klei staan na een heerlijke vakantie in Denemarken, kan ik het niet laten om er nog één stukkie over te schrijven. Ik snap dat dit behoorlijk irritant kan zijn voor sommigen, maar ik ben er zo enthousiast over geraakt en dat is ook wel logisch, ik was immers niks gewend. En waar zou ik anders over moeten schrijven? Over de successen van het Nederlands Elftal? Kom op zeg, Marokko was de terechte winnaar en Oranje moet zich maar weer eens opnieuw gaan uitvinden.
Of gewoon weer gaan voetballen op de manier waarvoor voetballen bedoeld is.
Of over die enorme zwarte bladzijde in de voetbalgeschiedenis, dat idiote telefoontje van Crazy Trump met FIFA-baas Infantilo, over een rode kaart voor een van de spelers van het Amerikaanse team. Op voorhand zou dit al een omstreden toernooi worden en iedereen wist dat het onverwachte verwacht kon worden.
Daar hoefde je geen helderziende voor te zijn.
Denemarken doet niet mee met dit WK, maar ik kreeg tijdens onze vakantie daar niet het idee dat ze daar erg rouwig om waren. Waarschijnlijk teren ze nog op dat Europees kampioenschap van 1992. Toen waren ze niet gekwalificeerd voor dit EK. Het wel gekwalificeerde (voormalig) Joegoslavië zat midden in een oorlog en moest zich terugtrekken uit het toernooi. Om dat gat te dichten werd het elftal van Denemarken alsnog opgeroepen om mee te gaan doen.
In de poule met Zweden, Frankrijk en Engeland.
Denemarken eindigde als tweede in de groep en moest tegen Oranje, de Europees kampioen van vier jaar ervoor. De wedstrijd eindigde in 2-2 en ja, daar zijn ze weer, moest beslist worden met penalty’s. Met andere woorden, Denemarken ging door en kwam in de finale tegen Duitsland. Ook Duitsland dacht Denemarken wel even te kunnen verslaan, maar ze moesten toch het onderspit delven.
Denemarken werd Europees kampioen!
Maar genoeg over voetbal. Ik ga in gedachten weer even de grens over naar Denemarken waar wij twee weken vakantie hebben mogen vieren. Waar wij twee weken ontzettend genoten hebben van de rust, de ruimte, hoe schoon het land is, het gedrag van de weggebruikers op de Deense wegen en de vriendelijkheid van de Denen. De rust bij het huisje was weergaloos. We hoorden enkel de vogels elk hun lied zingen waaronder de Koekoek zich wel heel erg manifesteerde boven al dat gekwetter uit én het ruisen van de branding van het strand, iets verderop in het park waar wij verbleven. Maar ook tijdens onze fietstochten ervaarden we een enorme rust, soms stilte, die wij kennelijk niet meer gewend waren.
Terwijl wij toch ook hier in Groningen best wel wat rust en stilte gewend zijn.
Toch moet ik een kleine kanttekening noteren als voorheen trouw vakantievierder op Terschelling. Want tijdens onze fietstochten in Denemarken miste ik, of beter gezegd wij, de vele vogels die wel in groten getale op en rond Terschelling te vinden zijn. Zoals bijvoorbeeld de grutto’s, visdiefjes, scholeksters (of bonte Pieten), de vele soorten ganzen, lepelaars, kieviten, putters, zwaluwen, leeuweriken, meeuwen, kluten, aalscholvers, eidereenden, kiekendieven, drieteenstrandloper en de tureluur.
En zo nu en dan een koekoek.
In Denemarken was de koekoek veel actiever dan op Terschelling, dat dan weer wel. Maar dat deed hij misschien wel ter compensatie door het feit dat ze in Denemarken wat beperkter zijn in de variatie wat vogels betreft. Wat ons ook opgevallen is, is hoe schoon dit land is. Ik heb wat betreft rommel op de grond, op de straten of in het groen, wel eens wat zien liggen, maar dat was op een hand te tellen. Terwijl ze daar toch ook die vreetschuren met die grote letter M hebben dus je zou, zoals we gewend zijn in Nederland, toch om de paar honderd meter wel wat lege verpakkingen van deze keten moeten zien liggen.
Denemarken liet maar weer zien dat het wél kan!
De benzineprijzen in Denemarken vielen ook op, om precies te zijn doordat ze in elke hoek van het land dezelfde prijs hadden. Dat scheelde een hoop frustratie, dat je krijgt nadat je net getankt hebt en dan een paar kilometer verderop een paar cent goedkoper had kunnen tanken. Het lijkt mij ook een eerlijker proces, iedereen gelijk, waar je ook maar woont. En het scheelt een hoop heen en weer gerij voor de bevolking die dicht bij de grens wonen.
En dus ook brandstof!
De vriendelijkheid die wij hebben mogen ontvangen was ook opmerkelijk. In het dagelijkse sociale verkeer, maar ook het verkeer op de Deense wegen was over het algemeen heel vriendelijk. Er werd zelfs naar ons gezwaaid als we aan het fietsen waren én wat nog fijner was, men hield even in, zodat wij niet door de aanzuigende werking van de weg gereden werden.
Die Denen zijn eigenlijk superrelaxed!
Ze vieren (!) zelfs de Dag van de Democratie (5 juni), een vrije dag die onder andere gevuld wordt met politici die overal in het land toespraken houden. Zij hebben, ondanks de hoge belastingen die ze betalen, wél vertrouwen in hun politici. Dat ze deze vrije dag zo vieren bewijst ook maar weer dat de Denen in de top tien staan van gelukkigste landen, op de derde plaats! Dus het kan wél, veel belasting betalen én gelukkig zijn met wat je hebt. Het heeft ook te maken met de sterke sociale zekerheid in dat land, iets wat men hier in Nederland steen voor steen aan het afbreken zijn. Gelukkig hoeft Willem Drees die afbraak in ons landje niet meer mee te maken. De Denen leven voor de dingen die er echt toe doen, dat noemen ze Hygge en heeft wat weg van wat wij gezelligheid en knusheid noemen. Of, ik kwam een heel leuk citaat tegen van schrijfster Tove Ditlevsen:
‘Hygge is een toestand die je ervaart als je in harmonie bent met jezelf, je echtgenoot, de belastingdienst en je ingewanden.’
En van de week las ik in de krant dat Kopenhagen de leefbaarste stad van de wereld is én, daar komen steeds meer mensen achter, het klimaat is in Scandinavië in deze tijden dat Zuid-Europa steeds vaker in de fik staat, een stuk aangenamer! Dat hebben wij tijdens onze fietstochten ook zo mogen ervaren, in totaal een kleine vierhonderd kilometer.
Muis over de grens krijgt zeker een vervolg in de toekomst!
