We fietsten de locatie voorbij waar een flinke groep oudere toeristen uit een bus stapten en daarna de route door het bos namen richting Dodekalitten. Wij zijn misschien 60 plus maar voelden ons nog te jong om hierbij aan te sluiten en daarnaast gaf onze digitale fietsroute iets anders aan. Die voerde ons namelijk via het haventje van Horslunde naar deze populaire bezienswaardigheid. Uiteindelijk moesten we toch afstappen omdat het fietspad aan die kant van het bos min of meer ophield en we lopend, met de fiets aan de hand, verder moesten.
Om uiteindelijk ons doel te bereiken.
De beelden spraken tot de verbeelding, waren mysterieus genoeg wanneer je er voor stond of wanneer je er even bij ging zitten. Nu moet ik er wel bij zeggen dat ze spiritueel opgeleukt werden door iets van muziek, een soort van klanken waar wat mij betreft dan weer niet op gedanst kon worden. Toch denk ik wel dat er genoeg mensen rondlopen op deze wereld die dat dan weer wel kunnen.
Met de nodige hulpmiddelen om in hogere sferen te komen.
Gelukkig zijn wij wat nuchterder ingesteld en na een uurtje daar rondgehangen te hebben, stapten we weer op de fiets om huiswaarts te keren. Dat zou een pittig ritje worden, want nu hadden we wind tegen en het was fris genoeg om een vestje aan te trekken, de eerste keer deze week na een aantal dagen van mooi zomers weer. We fietsten nu via een andere route terug over het eiland en ook dat was weer genieten, van alles om ons heen en weer die rust. Nadat we weer thuis waren, stonden er 74 kilometers op de fietscomputer.
De eetkamerstoelen voelden ineens aan als kussentjes…
Het voordeel van zo’n dagje lekker bezig te zijn, is dat we de dag erna gebruikten om even niets te doen. Althans, daar leek het in eerste instantie op, ware het niet dat de vrouw hier in het verblijf ’s middags een rondje wilde wandelen. Alleen met haar stokken zoals ze wel vaker doet de laatste tijd. Want zij behoort tot de Club van de Nordic Walkers, wereldberoemd in de wereld van de wandelaar. Dat zij nu in haar eentje wilde gaan wandelen zette mij aan het denken, ondanks dat ze mij niet eens vroeg of ik mee wilde lopen. Want dat had ik wel een beetje verwacht, aangezien we voordat we op vakantie gingen eerst nog even wat aan moesten schaffen, op mijn eigen verzoek;
Namelijk een stel Nordic Walker stokken!
En ja, een relatie is geven en nemen en niet veel later liepen wij een route van een kilometer of tien en ik merkte dat het tempo best hoog lag, maar op de een of andere manier liep het tóch lekkerder mét die stokken, waardoor ik haar gelijk moest geven na eerdere oprispingen van mij. En die stokken helpen inderdaad voor een betere doorbloeding.
Geen last meer van dikke vingers!
De volgende dag, maandag, reden we met de auto naar Kopenhagen, een rit van ruim twee uur. We hadden bedacht om buiten de stad te parkeren en vervolgens verder te gaan met de fiets. Dat was praktisch, maar we deden het ook weer voor de beleving om deze stad te verkennen. Nadat we de auto geparkeerd hadden, nam de vrouw naast mij op de fiets de leidende rol over. Ze had een app gedownload die ons een route liet fietsen langs alle belangrijke gebouwen en bezienswaardigheden. Ik fietste dan gewoon braaf achter haar aan.
Tot ze stopte want we raakten van de route af.
Dat gebeurde een paar keer achter elkaar en beiden vervloekten we de app. “Dan maar gewoon via Maps!” zei ik, ietsjes geïrriteerd, wetende dat zij er ook niks aan kon doen. Om haar gemoed weer wat op te krikken, wees ik haar op een gebouw waar we op zijn Italiaans konden lunchen, met een lekkere espresso en cappuccino natuurlijk.
Ook dat kan in Denemarken!
Door die lunch viel de ergernis van het verkeerd rijden van ons af en we besloten om gewoon richting centrum te fietsen en dan met name naar het oudere gedeelte, dat spreekt toch net iets meer tot de verbeelding. Het fietsen door de stad was prima te doen; de fietspaden waren over het algemeen afgeschermd van de weg en we zagen de fietsende Denen wat opmerkelijks doen. Want zodra iemand wilde oversteken en daardoor moest stoppen, waarschuwde de fietser ons door zijn of haar linkerhand half omhoog te houden: ‘Pas op, ik ga zo stoppen, omdat ik over wil steken bij de eerstvolgende oversteekplaats!’
Het kan dus wel!
En met ‘het kan dus wel’ bedoel ik natuurlijk het rekening houden met elkaar in het verkeer. Daar schort het in ons land nogal eens aan, de verhuftering viert hoogtij. Maar deze Deense input van gedrag in het verkeer gaf de dopamine in mijn hoofd een flinke booster en ik begon steeds meer van dit land én de mentaliteit te houden. Vrolijk fietsten we het bruisende centrum in, onder andere langs De Sont, de smalle zeestraat vanuit de Oostzee die Kopenhagen in tweeën splijt. Opvallend waren de fietsen van die Denen; ze deden ons erg denken aan de fietsen van dertig jaar geleden of misschien nog wel ouder en ze hadden allemaal een mandje voor- en achterop de fiets. De eenvoud spatte ervan af en E-bikes zagen we nauwelijks, waardoor wij met onze dikke Nederlandse E-bikes best wel opvielen. Het zal wel weer zo’n hip retro gevalletje zijn, dat gedrag zie je ook wel in onze hoofdstad. Maar goed, we parkeerden onze fietsen en liepen het centrum in, of eigenlijk de winkelstraten, terwijl we niet van plan waren om te gaan winkelen. Het enige wat we wilden was een lunch op een terrasje.
We kozen de Fish and Chips.
Na deze onderbreking werd het toch een beetje slenteren en met de tijd die verstreek begon ik de Koekoek en het ruisen van de Oostzee steeds meer te missen. De dame naast mij ook hoor, maar dat hield ze nog even voor zich omdat ze zich zo op een bezoek aan Kopenhagen verheugd had. Uiteindelijk hebben we het toch nog tot een uurtje of zes volgehouden voordat we weer bij de auto waren en weer op weg gingen naar ons huisje aan het strand.
Waar de Koekoek op ons zat te wachten.
Wordt vervolgd!
Prachtig geschreven
Dankjewel Gerhard!