Toen de dame hier in huis en ik na 30 jaar herenigd waren, inmiddels alweer vijftien jaar geleden, fantaseerden we over wat er misschien allemaal nog op ons pad zou komen. Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat het vooral de dame hier in huis was die dan van alles in haar glazen bol zag verschijnen. Zo zag ze ons al zitten in Frankrijk, ergens in de Provence of zo en dan in zo’n klein, gezellig, knus stenen huisje, vlakbij zo’n klein, knus en gezellig dorpje. En in dat dorpje haalden we dan wekelijks onze boodschappen op zo’n klein, knus en gezellig marktje, stopten we de gekochte waren in een rieten schoudertas waar de prei erbovenuit steekt, samen met een boeket wilde bloemen die ze onderweg geplukt had en natuurlijk niet te vergeten, de stokbroden.
Het gemiddelde Libelle en Margriet verhaal zeg maar.
“Dan zit jij in de tuin in de schaduw te schrijven, met een strohoed op je hoofd!” fantaseerde ze, “En naast je laptop een glaasje wijn en in de mondhoek een sigaretje..” Nu zag ik het ook ineens! Maar helaas, het was maar een fantasie want we werkten toen beiden nog volop en als we op vakantie gingen dan was het naar Terschelling.
En in 2017 zag ik het licht, had ik even een Wout Weghorstje zeg maar, en stopte ik met roken.
Ook Italië kwam tijdens deze fantaseer sessies regelmatig voor. Daar zag ze ons wel zitten op een terrasje met een espressootje na een ritje op de scooter. Eén onderdeel kwam steeds terug in haar fantasieën, namelijk het runnen van een B&B. Dat werd versterkt door ‘Bed & Breakfast’, het tv-programma waar ze graag naar keek. In die eerste jaren van ons samenzijn keek ik braaf mee, vond het oprecht wel een leuk programma. Maar dat ik naast mijn grote, herwonnen geliefde zat, speelde vermoedelijk de allergrootste rol. Later begon dit programma mij te irriteren en te vervelen. Het stond bol van de clichés en ik ergerde mij dood aan de voice-over die in herhaling begon te vallen, bijvoorbeeld die hele riedel over in welke mate de envelopjes gevuld zouden worden. Het enige waar ik mijn aandacht nog redelijk bij kon houden waren de uitjes die de drie B&B eigenaars voor elkaar organiseerden.
Alhoewel die items mij soms steeds vaker gingen irriteren.
Zelf speelden we regelmatig die clichés na wanneer we ergens in den landen de nacht door moesten brengen. Dan riepen we verontwaardigd tegen elkaar “Ik mis toch wel een haakje in de douche.” Of “Ik mis een stopcontact bij het bed.” Of “Dat lampje naast het bed had best wel wat minder fel gemogen.” Waarschijnlijk waren dit soort gedoetjes ook wel de reden dat veel mensen er graag naar keken. Al was het alleen maar om tegen jezelf te kunnen zeggen: ‘Zo zijn wij gelukkig niet, stelletje zure matten!’
En zoals we wel vaker zien bij succesvolle programma’s werd het programma gekopieerd door de commerciëlen.
B&B Vol Liefde, Bert & Breakfast, Winter vol Liefde en het in mijn ogen meest irritante programma wat men ooit bedacht heeft, Chateau Meiland. Dat was voor mij het moment om af te haken, waarschijnlijk omdat ik ooit opgevoed ben dat alles waar ‘te’ voor staat, niet goed voor je is.
Behalve tevredenheid.
Maar het scoort enorm en regelmatig zie ik fragmentjes van B&B varianten voorbijkomen op het internet. Of ik scrol langs columns in kranten waar de toestanden in die B&B varianten ruimhartig besproken worden. En dan heb ik het nog niet eens over al die praatprogramma’s en roddelrubriekjes op de televisie die het er ook nog eens over willen hebben. Dan zie je volwassen mannen en vrouwen dingetjes bespreken welke voorgevallen zijn tussen de B&B eigenaar/eigenaresse en de gasten, in dit geval de mogelijke toekomstige partners. Want dat roept bij mij ook weer vragen op:
‘Waarom zijn er zoveel B&B eigenaren vrijgezel?’
Maar is dat iets wat ik in de gaten moet houden? Want stel dat de dame hier in huis ineens bedenkt om ooit ook een B&B te gaan beginnen, waar ben ik dan nog in het verhaal? Want toen wij al een tijdje met elkaar aan het omgaan waren en ik na zes jaar bij de dame ingetrokken ben, bespeurde ik bij mezelf een soort van B&B moeheid. Zowel voor wat we op de televisie voorgeschoteld kregen als de fantasie versie van de dame hier in huis. Dan dacht ik van ja, leuk hoor zo’n B&B, maar dan moet je er wel op tijd af om een ontbijtje te maken. En dan kan je ook niet zomaar even spontaan een paar dagen weg of zo, dan moet je gaan plannen.
Want we hebben dan en dan een ‘wissel’.
En een wissel behelst dat het beddengoed gewassen en de ruimte schoongemaakt moet worden. Want ja, je wilt ook dat de nieuwe gasten in een schoon bed slapen, inclusief een schone wc en douche. Daarnaast moeten er nog wat standaarddingetjes gecheckt worden, zoals bijvoorbeeld de minibar, de koffiepads en de theezakjes. En de prullenbak moet leeg en o ja, de doos met tissues ziet ook bijna de bodem!
En dat zie je allemaal niet op de TV!
Gelukkig kwam er een oplossing voor mijn zorgen en weet ik dat soort dingen. Want na jaren van fantaseren over het runnen van een B&B zijn wij zijn een soort van oppas ouders geworden van een B&B, op Terschelling. Wanneer de eigenaresse er even tussenuit gaat mogen wij haar tent runnen en de dame hier in huis heeft dat al een paar keer eerder mogen doen.
En afgelopen weekend mocht ik ook mee.
Het grote voordeel daarvan is dat we dan gebruik mogen maken van haar huis waardoor we zelf ook een plek hebben om te verblijven. Want sinds mijn vader in een verzorgingshuis zit, hebben we dat logeeradres achter ons moeten laten. De oppasdame hier in huis verzorgde het ontbijt voor de gasten én voor onszelf, waardoor ik mij ook in een B&B waande. Daarna gingen we dan een uur wandelen en de rest van de dag fietsten we onze rondjes over het eiland, natuurlijk inclusief bezoekjes aan mijn vader.
Zo zie je maar weer dat fantaseren over wat er op je pad komt, (deels) werkelijkheid wordt!
