Uiteindelijk hadden mijn broer en zus negen dozen nodig om alle documenten, foto’s, fotoboeken, jubileumkaarten, circulaires, bidprentjes, brieven, liefdesbrieven, (carbon)kopieën van brieven, agenda’s en negatieven op te bergen. In eerste instantie hadden we dit archief van het leven van onze ouders bij mijn zus opgeslagen waarna het te zijner tijd naar mij toe zou komen, naar Groningen. We moesten alleen nog even uitdokteren hoe we het spul aan de Wal kregen, aangezien even met de auto heen en weer voor niet-eilandbewoners een flinke aanslag is op je portemonnee. Maar dat probleem werd gauw opgelost, Tjalf- Jan van het tuincentrum was bereid de negen dozen plus nog andere rekwisieten uit het leven van onze ouders in zijn bedrijfsbus mee te nemen wanneer hij weer verse bloemen en planten moest halen van de Wal. Donderdag 2 juli stonden mijn broer en ik in Harlingen om het in onze auto’s te laden.
Het was guur weer, het leek wel herfst!
Zowel mijn broer als ik waren er niet op gekleed: korte broek en polo. Gelukkig had ik mijn werkjas in de auto liggen, maar mijn broer werd, ondanks dat we in een razend tempo Tjalf-Jan van zijn lading afgeholpen hadden, zeiknat. Als dank voor de moeite kreeg Tjalf-Jan van ons beiden een pakket met streekproducten, een Fries en natuurlijk een Groninger pakket.
Er gaat immers niets boven Groningen!
Thuis heb ik alles onder de overkapping in de tuin gezet en de volgende dag zette ik de eerste doos op de tuintafel. Wát een feest was dit! De dame hier in huis werd helemaal gek van de door mij enthousiast geslaakte kreten, vooral omdat ik haar er steeds even bij riep om iets te laten zien, hetzij een foto, hetzij een leuke of bijzondere brief.
Of die rekening van 48,92 gulden voor een paar Nooitgedacht schaatsen maat 43.
Die kocht mijn vader in 1972. Ik was toen acht jaar en schaatste nog op Doorlopertjes, met die gekleurde veters die altijd zo lekker bevroren na een middagje pret op het ijs. Ergens in de zesde klas Lagere School mocht ik Pa zijn schaatsen gebruiken, Nooitgedacht Noren met een stalen neus. Die schaatsen gaven mij zoveel plezier én snelheid waardoor mijn zelfvertrouwen op het ijs een flinke groei meemaakte. Ze zaten mij ook als gegoten en mijn rivaal op het ijs, Stado, wist dat hij niet meer almachtig was met de schaatswedstrijden.
Toch won hij de allesbeslissende wedstrijd.
Dozen vol herinneringen en het hield niet op. Op kladblaadjes geschreven brieven van mijn moeder aan mensen die even een hart onder de riem nodig hadden, foto’s van feestjes met vrolijke gezichten van de Mensen van Voorbij waardoor er nóg meer herinneringen naar boven kwamen. En ik die foto’s weer kon delen met de achterblijvers, die hun hele leven dit verlies moeten dragen.
Zo heeft eenieder wel een verhaal.
Mijn streven was om in die eerste struintocht door de dozen het kaf van de koren te scheiden, de onbelangrijke zaken direct weg te gooien en de interessante nog even vast te houden. Want direct weggooien kan wel eens leiden naar een, achteraf, spijtmoment en dat wilde ik nu nog even zien te voorkomen.
Dan maar eerst het tijdrovende werk doen en geduld opbrengen.
Dat tijdrovende zat natuurlijk voornamelijk in het bekijken van de foto’s en het lezen van de documenten. Want steeds verdwaalde ik in herinneringen bij het zien van een foto of na het lezen van een document. Vooral de dikke archiefmap vol met brieven die ze elkaar geschreven hebben in hun verkeringstijd kreeg mijn aandacht, brieven waarin ze elkaar de liefde verklaarden, soms wel vier brieven per week. Dat kon natuurlijk ook, want toen waren er nog postbodes in overvloed en werden de bussen wel vier keer per dag geleegd in Zaandam waar mijn moeder woonde en in Jutphaas waar mijn vader woonde. Doordat ik in mijn jeugdjaren ook een enthousiaste brievenschrijver was, wist ik dat al deze brieven ook een mooi tijdsbeeld zouden bevatten, namelijk het tijdsbeeld vanaf augustus 1956 tot en met november 1958.
Tot 27 november 1958, de dag dat ze trouwden.
Gelukkig kon ik het geduld opbrengen om die map even naast mij neer te leggen. Ook de dozen met de fotoboeken, in totaal zevenendertig boeken, moest ik voor mijn eigen rust opzij leggen want anders zou ik helemaal verdwalen in de tijd die achter ons ligt. Daarnaast waren alle losse foto’s al genoeg om de tijd die ik heb te doen vliegen want er zat veel moois tussen en sommige van die foto’s wilde ik dan ook direct delen met familie of met de facebooksite ‘Terschelling in vroeger tijden.’
Het is mooi te zien dat vele anderen er erg blij van werden.
Ik vond ook een categorie foto’s die mijn ouders hadden van de generatie van hun ouders én voorouders, foto’s die waarschijnlijk ook na overlijden doorgegeven werden aan de jongere generaties zodat zij daar dan, net als ik nu, in kunnen neuzen met de daarbij behorende mijmeringen. Ik heb ze maar direct apart gelegd en hoop daar eens in te duiken wanneer ik met pensioen ben, voor nu had ik het te druk met actuelere zaken. En o ja, ik vond ook nog een paar mappen die vol zitten met negatieven. Negatieven van privéfoto’s, van de fotoclub waar mijn vader lid van was maar ook van de bouwprojecten waaraan hij mee heeft mogen werken. En over dat werk gesproken, mijn vader hield alle werkzaamheden minutieus bij in schrijfmappen want een goede administratie is belangrijk wanneer je een bedrijf moet runnen.
Dit was duidelijk nog ver voor het digitale tijdperk.
Vorige week zondag ben ik in de tuin gaan zitten en stortte ik mij op de map met liefdesbrieven. Naast mij had ik pen en papier zodat ik daar dingen op kon schrijven die nog geduid moesten worden of die zo grappig waren dat ze onthouden moesten worden. Mijn moeders handschrift was makkelijk te lezen, maar dat van mijn vader was een stuk moeilijker, dat schuurde dicht tegen het zogenaamde ‘doktershandschrift’ aan. Gelukkig kon de dame hierin huis het dan voor mij lezen, want zij is immers doktershandschriften gewend.
Die aantekeningen kon ik mooi de volgende dag op Terschelling factchecken bij de enige overlevende van die brievenregen, mijn vader, want hij mocht die dag zijn 92ste verjaardag vieren!
