Terwijl de meesten onder ons nu nog lekker vakantie mogen vieren, zijn we al lang weer aan het werk. Gelukkig hebben we de foto’s (en filmpies) nog en ben ik tussen de bedrijven door al begonnen met het maken van een digitaal foto-video boek van onze vakantie, zodat ik die taak kan afvinken.
En dan kunnen we komende herfst lekker terugbladeren naar de zomer.
Maar zoals ik al zei, tussen de bedrijven door want ik kan natuurlijk niet alle dagen mijzelf opsluiten in mijn mancave. Dat hoeft de dame hier in huis niet van mij te eisen dat snap ik zelf ook wel wil ik nog lang van haar mogen genieten. Zo zijn we al een keertje een dagje naar Terschelling geweest om mijn vaders verjaardag bij te wonen en hebben we al een paar fietsritjes gemaakt in de nabije omgeving.
Wij zijn nu dagjesmensen.
Ondertussen speurt de dame hier in huis het internet af naar leuke uitjes. Zo heb ik haar al een paar keer gehoord over Zummerbühne, die de muziektheatervoorstelling De Graanrepubliek uitvoeren. Nu zijn de meeste uitvoeringen al uitverkocht, maar we houden het in de gaten om alsnog aan kaarten te komen, vooral nu we allebei de podcast ‘Het Rode Noorden’ beluisterd hebben (Bedankt Jan Hendrik voor de tip!) Want ook in deze podcast gaat het over die donkere geschiedenis van Groningen, over hoe de Herenboeren steeds rijker werden en de arbeiders uitgebuit, onder erbarmelijke omstandigheden moesten werken en steeds armer werden.
Nog steeds een gevoelig onderwerp leerde ik uit de podcast.
Maar we hopen het uiteindelijk nog visueel te gaan zien, in Oostwold, waar de uitvoering van De Graanrepubliek gespeeld wordt. Gelukkig kwam collega Rienk met een alternatief om de vrije dagen mee te vullen. Hij wees me op het nieuwe, buitendijkse fietspad richting Lauwersoog. Volgens Rienk, bewoner van Pieterburen, Senior Wadloopgids met enorm veel kennis over de Groninger geschiedenis, kon je nu van Hornhuizen buitendijks doorfietsen naar Lauwersoog. Vanaf Lauwersoog kun je ook naar Schiermonnikoog, het eiland dat ook nog op onze verlanglijst staat. Maar we besloten eerst dat buitendijkse fietspad te ontdekken, omdat we dat op Terschelling ook altijd als een prachtige fietsrit hebben gevonden. Uitkijkend over het Wad en overal om je heen vogels, vliegend, zwemmend of foeragerend.
Vorige week dinsdag reden we met de auto en de fietsen achterop naar Hornhuizen.
Dat was ook onze eerste fietsrit zonder ons hondje, die we de dag ervoor in hadden moeten laten slapen waardoor we met gemengde gevoelens erop uitgingen. Dit was voor ons de tweede keer dat we richting het Hoge Land gingen, ooit zo mooi bezongen door Ede Staal. Toen hadden we de auto in Lauwersoog geparkeerd en zijn om het Lauwersmeer gefietst. Deze keer parkeerden we dus een stuk ervoor, bij de kerk in Hornhuizen.
Zo kom je nog eens ergens.
Alhoewel ik lang geleden ook al eens in Pieterburen ben geweest, of beter gezegd ter hoogte van Pieterburen. Dat was een personeelsuitje van mijn toenmalige werkgever in Den Haag, we gingen Wadlopen. Ik weet nog dat de fles jutterbitter die ik meenam voor als we in nood kwamen, met mijn nieuwe rugtas en al op de grond viel. De fles kon daar niet tegen. Ik was vergeten de gespjes vast te maken van die nieuwe rugtas… Gelukkig had een andere collega ook jutterbitter bij zich, die fles had hij thuis overgegoten in een metalen thermosfles. We hebben daardoor de dag overleefd en de ontberingen van het Wad kunnen doorstaan. Vanaf Hornhuizen was het zeven kilometer fietsen naar de Waddendijk. Het leek dichterbij, maar dat waren schijnbewegingen van de binnendijk die we eerst moesten passeren. Een groot aantal geparkeerde auto’s bij de Waddendijk verraadde dat er een groep Wadlopers ons net voor waren, wat werd bevestigd toen we boven op de dijk stonden. Daar zagen we drie groepjes Wadlopers zich al voortploeteren in het voorland, de kwelders.
Wij hielden de voeten droog en begonnen onze fietstocht buitendijks.
De collega had gezegd dat we helemaal buitendijks naar Lauwersoog konden fietsen, maar dat klopte niet helemaal. Hij had, denk ik, wel rekening gehouden met de schapen die daar lopen, maar niet met de hekken die de vrijheid van de schapen moesten beperken. Want sommige zaten op slot. Hierdoor werd het fietsen een soort van hordelopen, of we moesten afstappen, hekkie openen, erdoorheen wandelen met de fiets, hekkie sluiten, of we moesten met fiets en al de dijk oplopen, aan de andere kant dus binnendijks met de fiets naar beneden lopen, weer op de fiets stappen en honderd meter verderop weer de dijk op fietsen om weer buitendijks verder te kunnen fietsen.
Pfffffffffff…… voor dit soort trainingen gaan mensen naar de sportschool!
Nu waren we op Terschelling ook wel Waddendijkschapen gewend, maar het viel ons op dat deze dames en heren het fietspad wel erg belasten met hun stront. Onze fietsen kleurden met de kilometers groener en groener. En toen we uiteindelijk vlak voor het nieuwe, buitendijkse fietspad aankwamen, verbaasde het me dat we langs een militair oefenterrein kwamen, de Marnewaard. Nu weet ik ook wel dat er geoefend moet worden, maar waarom wil Rijkswaterstaat dan gebieden op het Wad afsluiten voor de Waddenbewoners en de toeristen? Die mensen koesteren en respecteren juist die plekken!
Later zag ik ook hier de vele, blauwe vlaggen: ‘Vrije vogels, gekooide mensen’
Het nieuwe fietspad lag er prachtig bij en schapen en fietspad waren gescheiden door een afrastering. Tot twee keer toe werden we verrast door de zogenaamde ‘vogelkijkbanken’, een soort tribune voor vogelspotters of gewoon voor voorbijgangers die even willen genieten van de rust van het Wad.
Wij fietsten door.
Want het was ondertussen bijna etenstijd en dat werd een visje met patat, voor de zuiderlingen onder ons een visje met friet. En een softijsje na. Vervolgens zijn we weer op de fiets gestapt om via de Westpolder terug te fietsen naar Hornhuizen. Dat werd ook weer een erg mooie en fijne rit. En onderweg konden we zelfs boodschappen doen bij de lokale stalletjes langs de weg, zoals een kilo sperziebonen (en een gratis courgette!) en twee dozen eieren want onze groenteboer is lekker op vakantie. We keken als dagjesmensen terug op een zeer geslaagde dag en ja, ik ga nu opscheppen:
Der gait niks boovn Grunn!
