Een Libelle maakt nog geen zomer..

Het was me het weekje wel. Sterker nog, het was de Libelle Zomerweek! Mijn vrouw en haar vriendin zijn dinsdag geweest. En vorig jaar zijn ze ook geweest. En dat jaar ervoor óók! Zij vertrokken afgelopen dinsdagmorgen toen ik om acht uur in de sportschool aan het knoeien was met allerlei fitness apparaten. Zij gingen naar Almere, om precies te zijn naar het Almere Strand.

Nooit geweten dat ze daar in de polder ook een strand hebben….

Door mijn fanatieke gesport kon ik de dames niet uitzwaaien. Nu snap ik dat je als lezer je nu afvraagt waarom er überhaupt uitgezwaaid moest worden? Ze gaan enkel naar Almere en geloof me, dat is echt niet de andere kant van de wereld! Sterker nog, ze zouden vroeg in de avond weer thuis kunnen zijn om aan te schuiven voor de avond maaltijd.

Waarom dan dat overdreven uitzwaai-gedoe?

Omdat de Libelle Zomerweek voor de dames een feestdag is. Niets meer en niets minder. Het was al een feest toen ze zich vorig jaar, gebogen over de laptop, inschreven. Dat werd beklonken met een roseetje. Daarna gingen ze aftellen en hoorde ik regelmatig hoelang het nog duurde. Maanden, weken en uiteindelijk dagen werden afgeteld (vandaar nu een tekort aan Rosé) en afgelopen maandag was het nog één nachtje!

Het werd dan ook een onrustige nacht.

“Hoe laat denken jullie weer thuis te zijn, ongeveer?” vroeg ik, want de ‘De doe- het-zelf kip’ stond op het menu en de bereiding zou nogal wat tijd in beslag nemen. Twee maanden terug hadden we de eieren gekregen en vervolgens uitgebroed. Resultaat? Twee kippen die om het huis lopen. Ja, om het huis, we laten ze lekker scharrelen zodat het korte leven wat ze hebben uiteindelijk wel in alle vrijheid mag plaatsvinden. Want alle katten uit de buurt lopen hier ook vrij rond te scharrelen en in onze tuin te schijten dus waarom onze kippetjes niet. Oh ja, en bijvoeren is niet nodig, ik heb ze flink vet gemest dus gaten in de afrastering knippen of Emile Ratelband, Hans Klok of Hanny mobiliseren is absoluut niet nodig.

De kippetjes zijn inmiddels slachtrijp en de dames vonden de Libelle-dag wel een zodanige feestelijke dag om de huiskippen op het menu te zetten. Om precies te zijn, getrancheerde kipfilet in een marinade van tym, rozemarijn en een teentje knoflook. Met bloemkool (helaas nog geen Hollandse) en een gekookt aardappeltje.

“Geen idee!” antwoordde mijn vrouw op mijn praktische vraag hoe laat ze thuis zouden zijn. “Daar willen we nog niet aan denken. We gaan eerst genieten van deze dag enneuh…je wacht maar met koken totdat wij je bellen vanuit de auto op de terugweg!”

Ja, daar sta je dan als man met een ‘Doe- het- zelf-kip’ en een Zelfstandige echtgenote. En een knuppel in mijn hand want daarmee moest ik de kip knock-out slaan volgens het bericht in het Algemeen Dagblad. Het artikel ging over je eigen kippen uitbroeden, voeden, doden en opeten.  Om bewustwording te kweken van het proces welke vooraf gaat aan het kipfileetje alvorens het in de pan bruin gebakken gaat worden. Na het knock-out slaan kwam het mes en daarmee… Nou ja, laat ik je de details maar besparen… Vroeger was kippen eigenhandig slachten wel heel normaal. En was het ook heel normaal om er als man zo bij te staan, met knuppel en mes. Maar toen had je ook nog geen Libelle Zomerweek. Toen waren de vrouwen nog dagelijks bezig met de was, het huishouden en de kinderen opvoeden. Die hadden geen tijd om naar een strandje in de Flevopolder te gaan, laat staan om zo’n vrouwenblad te lezen! Ja, de Bijbel. Daar mocht in gelezen worden.

Dat dan weer wel.

Tegen half acht die avond kwamen de dames thuis. Dit was ook een evenement op zich! De ene na de andere tas werd naar binnen gesjouwd en onderwijl kwam het gekakel mij tegemoet. Dat was niet van de arme kip die ik aan het ontleden was maar van de Libelle dames. Want het was zóóóóó leuk! En kijk eens wat ik gekocht heb! En hier, allemaal kleine verpakkingen van Van Peijnenburg koek! Oh, en ik heb zo’n leuk jurkje gekocht! En er waren alleen maar vrouwen, op een enkele man na maar die moest natuurlijk als pakezel dienen, de sukkel!

En vervolgens stonden ze bijna in hun jurkies te piesen van het lachen!

Dit zijn voor mij en vele mannen met mij, bekende momenten. Momenten om gewoon te zwijgen, zo nu en dan te knikken en ‘Ja’ of ‘Leuk!’ te roepen of door gewoon te glimlachen. In mijn geval was het nog iets makkelijker want ik ging de kip bakken en maakte  tegelijkertijd een sausje voor over de bloemkool. Multitasking noemen ze dat ook wel maar dit even terzijde. En de dames hadden daar toch geen oog voor, die waren druk met uitpakken en de kreetjes van geluk vulden weldra ons huis.

Tijdens het eten ging het gekakel gewoon in alle hevigheid door. En mijn vrouw liet nog doorschemeren dat ze helemaal vergeten was om mij het cadeautje te geven.

Eerst eten.

Na het toetje, een bakje zacht romige yoghurt met aardbeitjes van onze Boerenwinkel uit Winschoten, kwam het cadeautje op tafel. Het was een bidon. Een Bidon. Twee paar ogen keken mij blij aan en het kakelen viel even stil, in afwachting van mijn reactie. Een reactie op het krijgen van een Bidon, lichtblauw. “Het is van Mepal!” voegde mijn vrouw nog toe, doelend op het merk.  Daar zijn vrouwen gevoelig voor. Ik niet. Als iets van ‘iemand anders is’ voel ik mij schuldig en voelt het niet als ‘van mij’. En ik drink water uit een flesje waar eerst iets anders ingezeten heeft, vraag maar aan mijn fitness-coach.

Maar dat mag kennelijk niet en daarom kreeg ik nu deze Bidon.

Ik snap wel waarom mannen tegenwoordig zich steeds minder man voelen. Dat komt door de vrouwenbladen zoals de Libelle. Maar ook de Linda, de Viva en al die andere blaadjes. En ik snap nu ook het project van ‘De doe-het-zelf-kip’. Want mannen weten niet meer dat ze ooit op Aarde zijn neergezet als jagers. Jagen, slachten en opeten! En zodra het donker werd de Libelle vrouw bekoren en beminnen. Ik probeerde te reageren op mijn cadeautje maar dat was niet meer nodig.

De dames zaten alweer op hun telefoon uit te zoeken wanneer de volgende Libelle Zomerweek is. 

Auteur: Arjen Veldhuizen

Schrijverijtjes van Muis: Hallo, ik ben Arjen Veldhuizen en mijn roots liggen op Terschelling waar ik in 1964 ter wereld kwam (eigenlijk in het St. Jozef ziekenhuis te Harlingen maar mijn ouders woonden op het eiland). Ik ben getrouwd met Janet en wij hebben samen(gesteld) 4 zonen, Youri, Bas, Sven en Sil. Op de Lagere school kwam ik er al achter dat ik iets met schrijven had, als puber kwam het al meer tot uiting en eigenlijk tot op de dag van vandaag heb ik ‘schrijfdrang’. Op deze website staan schrijverijtjes, Muizenstaartjes zoals ik ze noem, over zaken die mij bezighouden en die ik in de afgelopen 7 jaar aan Facebook toevertrouwd had en teksten die ik schrijf voor Hoemannendenken.nl en OldambtNu.nl. Ik schrijf soms luchtig, soms wat inhoudelijker en laat mij graag inspireren door mijn omgeving. Hieronder staan al mijn teksten die ik vanaf begin 2011 geschreven heb, dus hoe meer je naar beneden scrolt hoe langer geleden. Veel leesplezier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.