Kopzorgen

Na het zien van de eerste foto’s die binnendruppelden met daarop de meest afschuwwekkende beelden, kon ik niet anders dan de conclusie trekken dat kappers wél tot de essentiële behoeften horen.

Het was een bevestiging.

Want ook ik loop voor de tweede keer binnen één jaar rond met een ‘Coupe Corona’, een verwilderde kop met haar. Want sinds de kappers hun zaken moesten sluiten groeit het weer alle windstreken op en verbaas ik mij waar al die haren toch steeds vandaan komen. Het lijkt wel of ze een onuitputtelijke oerdrift hebben om ons boven het hoofd te groeien. Laat ik het nóg sterker uitdrukken:

Het voelt alsof er een coup(e) gepleegd wordt op mijn hoofd!

Ik hoop echt dat de kappers snel weer open mogen want anders lopen we straks allemaal opnieuw als Neanderthalers over straat. Dé reden dat de kapper tot de essentiële behoefte hoort! Ze behoren tot de categorie onderhoud, van lichaam en geest. Vooral dat geest, en daarmee bedoel ik natuurlijk de dames want die kunnen soms behoorlijk in hysterie schieten wanneer er ‘iets’ met het haar is.

Waarschijnlijk duiden wij vrouwen daarom ook met ‘haar’ en niet met ‘hem’.

Waarom moesten ze eigenlijk dicht? Mijn kapper bijvoorbeeld werkte zó steriel dat je daar zo een operatie uit zou kunnen voeren. Superveilig. Het enige nadeel was dat je door het dragen van het mondkapje de mimiek van de gezichten van klant of kapper niet kon zien. Want ook ik lul altijd wel even met de kapper, dat hoef ik niet onder stoelen of banken te steken. Dan hebben we het over van alles, van huis, tuin- en keuken dingen tot en met de toestand in de wereld.

Mijn kappers zijn gelukkig van alle markten thuis.

Ze praten net zo makkelijk over gespleten haarpunten als over gespleten persoonlijkheden zoals bijvoorbeeld de voormalige President van de United States, de man die niet tegen zijn verlies kon. Of we hebben het over de binnenlandse politiek, bijvoorbeeld over het debat over het wel of niet invoeren van een avondklok. Want ja, het is bijna weer verkiezingen dus we moeten wel even onze tanden laten zien. Persoonlijk denk ik dan dat het misschien handiger is om tijdens een crisis, een wereldwijde pandemie zelfs, even je eigen partijpolitiek los te laten en als een geheel achter de keuzes van het kabinet te gaan staan.

Scheelt een hoop gelul én tijd!

Of we hebben het over dat nieuwe politieke partijtje, die afscheiding van FvD. Over gespleten persoonlijkheden gesproken. Ze noemen zich Ja21 en hebben onder andere in hun programma staan dat ze ergens in Nederland een spiksplinternieuwe stad willen bouwen.

Ik ben voor!

Want dan kunnen ze daar alle Covid19 ontkenners en vaccinweigeraars huisvesten, inclusief dat zooitje wat vorige week in Amsterdam aan het ‘demonstreren’ was. En geef ze dan als huisarts die demonstrerende homeopathische arts uit Limburg, Dokter Fakenews. En ook een eigen ‘Museumplein’, zodat ze lekker elke dag kunnen demonstreren zonder dat onze hulpdiensten extra werk moeten verrichten. En natuurlijk een eigen tv-zender.

Die noemen we dan ‘Ongehoord Nederland’.

Ik voel mij door die warboel op mijn hoofd ook ongehoord. Want het lijkt wel alsof mijn haar nu helemaal los gaat omdat er al weken geen tussenkomst is van schaar of tondeuse. En net zoals tijdens de eerste lockdown beginnen mijn wenkbrauwen te hangen en groeien er haren uit mijn oren en neus.

En dat werkt op mijn zenuwen.

Soms heb ik echt het idee dat ik de haren die uit mijn oren groeien, vóel groeien! Daarom vroeg ik voor mijn verjaardag een pincet. Want ik mocht die van mijn vrouw niet gebruiken omdat ik er al eens eentje gemold heb tijdens een technisch klusje. Een goede pincet kijkt nauw en dat deed hij niet meer ná het technische klusje. Nu heb ik er zelf eentje van haar gekregen en ik ben er ontzettend blij mee. Zo blij dat ik nu veel langer in de badkamer vertoef, langer dat ik ooit van mijzelf verwacht had. Deze pincet is ook de Mercedes (of de Audi, BMW, Trabant…) onder pincetten, het betreft een echte Tweezerman.

Dat woordje ‘man’ maakte het net niet gênant!

Daarnaast stond deze pincet in 2019 nog op de eerste plaats der pincetten! Dat stimuleert mij enorm en ik pincet mij suf. Zodra de haar zich ook maar een millimetertje boven de huid zich laat zien, is hij voor mij. Daar heb ik dan wel weer een vergroot-spiegel voor nodig maar ook die is voorradig in onze badkamer.

Waarmee ik mij maar weer besef in wat voor weelde wij eigenlijk leven.

Soms laat ik ook even een paar dagen mijn baard staan en dan heb ik nog meer lol. Vooral de zwarte haren zijn heerlijk om eruit te trekken. Even dat kleine pijnscheutje maar daarna de trots na het zien van mijn prooi, hangende aan de gretige stalen tandjes van mijn pincet. Mijn geliefde heeft er zo haar bedenkingen over. Eigenlijk vindt ze het compleet idioot, of erger, zwaar gestoord. Van de week schoot ze even door in haar opmerking toen ik weer voor de spiegel stond:

“Wappie!”

Ach ja, het zal wel aan het huidige ‘normaal’ liggen dat ik zo doe. Ik heb te veel tijd met mijzelf en dan draaf ik nogal door. Ik ben daar niet de enige in en daarom is het zaak dat we deze pandemie zo snel mogelijk onder controle gaan krijgen. Daarom hou ik mij zoveel mogelijk aan de regels waardoor ik mijn abnormale gedrag uiteindelijk weer zal afleren.

En kunnen de kappers weer open!

Dan kan ik weer naar mijn kapper. Om de vier weken. En ja, ik weet ook wel dat veel lotgenoten zich laten knippen door hun vrouw. Omdat die vrouwen dat kunnen. Mijn vrouw kan veel, heel veel. Ze maakt zo uit het niets een Bokkenpootjestaart, werkt de hele week, doet het huishouden en blijft goedlachs.

Maar knippen kan ze niet. Ze heeft dat één keer gedaan en ja, de volgende dag zat ik bij de kapper.

Om het af te maken!

Ook daarom zijn kappers essentieel!

Auteur: Arjen Veldhuizen

Schrijverijtjes van Muis: Hallo, ik ben Arjen Veldhuizen en mijn roots liggen op Terschelling waar ik in 1964 ter wereld kwam (eigenlijk in het St. Jozef ziekenhuis te Harlingen maar mijn ouders woonden op het eiland). Ik ben getrouwd met Janet en wij hebben samen(gesteld) 4 zonen, Youri, Bas, Sven en Sil. Sinds mei 2020 zijn wij de trotse Oma en Opa geworden van kleindochter Roméline, dochter van Jorinde & Youri! Op de Lagere school kwam ik er al achter dat ik iets met schrijven had, als puber kwam het al meer tot uiting en eigenlijk tot op de dag van vandaag heb ik ‘schrijfdrang’. Op deze website staan schrijverijtjes, Muizenstaartjes zoals ik ze noem, over zaken die mij bezighouden en die ik in de afgelopen 7 jaar aan Facebook toevertrouwd had en teksten die ik schrijf voor Hoemannendenken.nl en OldambtNu.nl. Ik schrijf soms luchtig, soms wat inhoudelijker en laat mij graag inspireren door mijn omgeving. Hieronder staan al mijn teksten die ik vanaf begin 2011 geschreven heb, dus hoe meer je naar beneden scrolt hoe langer geleden. Veel leesplezier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.