Koud

Het was een rare gewaarwording: voorjaarsschoonmaak houden in Leidschendam omdat de mussen nog net niet van het dak vielen en dan midden in een winter terechtkomen in Groningen! Dik 10 centimeter sneeuw is er gevallen en voor het eerst sinds lange tijd had ik het weer eens koud. Zo koud dat er nu kloofjes in mijn lippen zitten en ik hele stiften labello erdoor draai.

Ik bevond mij in een ‘Horror’ winter!! Eindelijk!

In deze temperaturen denk je al gauw aan de Elfstedentocht en omdat het in de rest van Nederland nog steeds voorjaar was, vroeg ik mij af waarom we de tocht der tochten niet een keertje in Groningen zouden gaan rijden. Ze hebben hier water genoeg, de mensen zijn net als de Friezen aardig en gastvrij, de plaatsnamen eindigen ook vaak op ‘um’ en door zo’n evenement kunnen de werklozen (aluminiumfabriek Aldele) ook effe lekker de handen uit de mouwen steken, dat past dan weer in het straatje van Jetta (Klijnsma) en Lodewijk (Asscher). Wij, hard werkende wakkere Nederlanders, kunnen dan zien dat onze belastingcenten goed besteed worden. Op televisie zelfs want de NOS zend natuurlijk de hele dag uit!

Flauw van me, ik weet het. Die mensen van Aldele hebben een flinke klap gekregen en voorlopig komt er geen hulp uit Den Haag. En zo zakt Groningen (bijna letterlijk) steeds dieper weg in de malaise.

Maar waarom eigenlijk niet de Elfstedentocht in Groningen? De schaatsbond wil dat er voortaan in Almere geschaatst gaat worden en ontneemt daardoor Friesland, de moederprovincie der schaatsprovincies, haar kindje. Dat is net zoiets  alsof je Den Haag haar Prinsjesdag af zou nemen of de Zuidelijke provincies hun Carnaval.

Terwijl ik dit schrijf zit ik in de trein van Groningen naar Den Haag. Ik voel de warmte al stijgen, waarschijnlijk door het gasverbruik in het Westen. Toen ik vorige week zo lekker aan het opruimen was kwam ik ook een A4tje tegen met de tekst van een liedje welke wij graag zingen bij familiebijeenkomsten. Ik besloot het papiertje te digitaliseren waarna ik het vervolgens naar mijn familieleden heb gemaild, neven, nichten, ooms en tantes en de kouwe kant.

Binnen enkele uren kwam er een mailwisseling op gang en nu lijkt het er op dat we in het najaar van 2014 elkaar weer een dagje gaan zien, dankzij enkele fanatieke nichtjes. Die meiden hebben dat niet van een vreemde, nee, dat hebben ze van wijlen Tante Riet. Zij was een tante die erg graag gezien werd in de familie, een tante zoals een tante hoort te zijn. Ze was een bijzonder mens en hield van het leven. Helaas moest ze veels te vroeg uitstappen en ons, haar familie, achterlaten met tranen en woede.

Het lied zal straks weer gezongen worden en er zal vast weer iemand opstaan die het familiekoor zal leiden, aangestuurd van boven want eigenlijk was zij de Dirigent van onze  familie….

Auteur: Arjen Veldhuizen

Schrijverijtjes van Muis: Hallo, ik ben Arjen Veldhuizen en mijn roots liggen op Terschelling waar ik in 1964 ter wereld kwam (eigenlijk in het St. Jozef ziekenhuis te Harlingen maar mijn ouders woonden op het eiland). Ik ben getrouwd met Janet en wij hebben samen(gesteld) 4 zonen, Youri, Bas, Sven en Sil. Sinds mei 2020 zijn wij de trotse Oma en Opa geworden van kleindochter Roméline, dochter van Jorinde & Youri! Op de Lagere school kwam ik er al achter dat ik iets met schrijven had, als puber kwam het al meer tot uiting en eigenlijk tot op de dag van vandaag heb ik ‘schrijfdrang’. Op deze website staan schrijverijtjes, Muizenstaartjes zoals ik ze noem, over zaken die mij bezighouden en die ik in de afgelopen 7 jaar aan Facebook toevertrouwd had en teksten die ik schrijf voor Hoemannendenken.nl en OldambtNu.nl. Ik schrijf soms luchtig, soms wat inhoudelijker en laat mij graag inspireren door mijn omgeving. Hieronder staan al mijn teksten die ik vanaf begin 2011 geschreven heb, dus hoe meer je naar beneden scrolt hoe langer geleden. Veel leesplezier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.