Het zal je kind maar wezen!

Tijdens de geschiedenislessen die ik ooit op Terschelling kreeg van Meester Bultje en later Meester van der Veen, leerden we wat voor tijden er achter ons lagen. Deze leerkrachten, beiden overigens van oorsprong uit Stad en uit Wedde, vertelden dan dat deze tijdvakken werden vernoemd naar wie of wat er in die periode ertoe deed, wie de broek aan had of wat er actueel was. Zo had je bijvoorbeeld de volgende tijdperken; de Tijden van de Jagers en de Boeren, de Grieken en de Romeinen, de Monniken en de Ridders, de Steden en de Staten, de Ontdekkers en de Hervormers, de Regenten en de Vorsten, de Pruiken en de Revoluties, de Burgers en de Stoommachines, de Wereldoorlogen en de tijd van de Computer en de Televisie.

We zitten wat mij betreft nu in de tijd van de Pesters en de Intriganten.

Zo lijkt het tenminste als je het nieuws een beetje volgt. We hebben natuurlijk dat mannetje in Rusland die zijn eigen volk de dood injaagt en daarnaast nietsontziend dood en verderfenis zaait in Oekraïne, puur vanwege kolder die hij zijn kop heeft. De GGZ heeft in Moskou, net als in ons land, de boel helaas niet meer op orde en dan schieten sommigen wortel met hun waanideeën. Dan hebben we nog meneertje Netanyahu, ook zo’n lekker typje. Hierbij moet ik wel aangeven dat hij terecht de aanval opende op de terroristische organisatie Hamas na de slachtpartij op 7 oktober 2023. Maar daarna zijn ‘krediet’ weer verspeelde door vervolgens te proberen een heel volk uit te roeien.

Het zal je kind maar wezen!

Die kennis hadden de ouders van Benjamin hem toch wel meegegeven in hun opvoeding? Want een heel volk uitroeien lukt natuurlijk nooit, daar hoef je niet hoog opgeleid voor te hoeven te zijn. Wat daardoor wel lukt, is de almaar groeiende haat die je creëert met elke bom die je gooit, elke kogel die je afschiet of elk mens die je martelt. Want mensen uithongeren en dan ook nog beschieten of bombarderen werkt niet mee in de vergeving.

Vergeving waar toch al die religies zo prat op gaan.  

Maar soms is het juist te doen om het volk voor te liegen en dood en verderf te zaaien. Want deze ideologie van dit soort leiders is hun bestaansrecht.  In een wereld van vrede hebben ze niks te vertellen, zijn het sneue figuren die er niet toe doen. Machtswellustige types, vaak rijk geworden over de ruggen van anderen om vervolgens die macht te misbruiken. Dat geeft ze op de een of andere manier een kick, ondanks dat ze door en door gehaat worden tot op het bot. Of het gaat alleen maar om geld.

En uit religieuze opvattingen.

Zoals nu in Iran, die Ayatollahs dragen ook hun steentje bij om de wereld nóg onrustiger te maken. Het is daarom goed dat Europa het beest nu ook bij de naam noemt door de Revolutionaire Garde als terroristische organisatie te bestempelen. Want links of rechtsom, extremisme is, in welke hoedanigheid dan ook, levensgevaarlijk en dat moet aan alle kanten bestreden worden.

Ook al beloven ze Gouden Bergen.

En dat brengt mij bij de volgende kandidaat die in aanmerking komt voor de titel extremist, alleen gaat het nu om onze bondgenoot in bange dagen, de Verenigde Staten. Althans, dat was dit land in de afgelopen 80 jaar. Want ook hier is de bullebak, de bully, de olifant in de porseleinkast, de grootbek, het toonbeeld van de verhuftering, aan de macht gekomen door zijn kiezers lariekoek te beloven. Donald Trump zet de wereld behoorlijk op haar kop. Het enige goede hieraan is dat Europa nu eindelijk op eigen benen leert te gaan staan.

Dat zou tijd worden ook!

Inmiddels maakt deze president van het vaak bejubelde Amerika dagelijks besluiten die verre van onze democratie af staan. Besluiten die ons maar ook weer zijn eigen volk raakt. Letterlijk raakt, we hebben inmiddels gezien hoe de Amerikaanse (!) immigratie-politie al twee burgers doodgeschoten hebben. Een op handen zijnde burgeroorlog zou mij niet meer verbazen en laten we eerlijk zijn, de vergelijking met eerdere, levensgevaarlijke groeperingen in onze geschiedenis is snel gemaakt. Saillant detail, de net ontslagen baas van dit gajes is overigens de zoon van Italiaanse migranten.

Het zou je kind maar wezen!

Naast voorgaande voorbeelden is veel van dit gedrag ook gewoon terug te vinden in onze eigen samenleving. Dat er op jonge leeftijd gepest wordt kan ik, ondanks dat ik het absoluut afkeur, nog enigszins begrijpen. Want de hersenen van kinderen zijn nog niet volgroeid en daardoor kunnen ze de consequenties van hun daden niet overzien. Maar daar zijn wij ouders voor om dat te corrigeren. En niet de leerkrachten zoals sommige ouders denken, alhoewel die natuurlijk wel hun steentje proberen bij te dragen, met wederzijds respect. Dat had ik ook voor de hierboven genoemde leraren, leraren die mij veel bijgebracht hebben en waar ik tot op de dag van vandaag nog de vruchten van mag plukken.

Helaas kan niet iedereen dat zeggen.

De samenleving verhard en we zien steeds meer volwassenen dit gedrag vertonen in eigen huis, in het openbaar of op de werkvloer. Vraag maar eens rond in je omgeving, iedereen maakt wel eens wat mee. Dat is een zeer verontrustende ontwikkeling. Een ontwikkeling welke we niet moeten gedogen, maar waar we juist tegen moeten opstaan.

Hoe moeilijk dat ook is.

En dat is raar, want tegenwoordig bespreken we alles en als het niet bespreekbaar is dan maken we het wel bespreekbaar. Waarom? Om dit soort lui de mond te snoeren maar ook om het uit de taboesfeer te halen. Zoals bijvoorbeeld femicide, in combinatie met huiselijke geweld. Dat komt overigens meer voor dan geweld op straat! Of het verbale én fysieke geweld tegen hulpverleners, tegen vrijwilligers op de sportvelden, tegen de apotheker, tegen het meisje of jongen die je controleert bij de zelfscankassa..  

Ja, we zijn diepgezonken.

Het houdt niet op, niet vanzelf. We zien het terug in bedreigingen op het internet en, hoe is het in godsnaam mogelijk, zelfs op de werkvloeren! Je zou dan toch denken dat de daders hiervan eerst wel tien keer nadenken alvorens ze hun walgelijke reacties publiceren of hun collega verbaal de baas te denken zijn.

Het zou potdorie je vader, je moeder, je oom, je tante, je opa of oma maar wezen!

Auteur: Arjen Veldhuizen

Schrijverijtjes van Muis: Hallo, ik ben Arjen Veldhuizen en mijn roots liggen op Terschelling waar ik in 1964 ter wereld kwam (eigenlijk in het St. Jozef ziekenhuis te Harlingen maar mijn ouders woonden op het eiland). Ik ben getrouwd met Janet en wij hebben samen(gesteld) 4 zonen, Youri, Bas, Sven en Sil. Sinds mei 2020 zijn wij de trotse Oma en Opa geworden van kleindochter Roméline, dochter van Jorinde & Youri! Op de Lagere school kwam ik er al achter dat ik iets met schrijven had, als puber kwam het al meer tot uiting en eigenlijk tot op de dag van vandaag heb ik ‘schrijfdrang’. Op deze website staan schrijverijtjes, Muizenstaartjes zoals ik ze noem, over zaken die mij bezighouden en die ik in de afgelopen 7 jaar aan Facebook toevertrouwd had en teksten die ik schrijf voor Hoemannendenken.nl en OldambtNu.nl. Ik schrijf soms luchtig, soms wat inhoudelijker en laat mij graag inspireren door mijn omgeving. Hieronder staan al mijn teksten die ik vanaf begin 2011 geschreven heb, dus hoe meer je naar beneden scrolt hoe langer geleden. Veel leesplezier!

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactie gegevens worden verwerkt.