Geen kind meer

Ziekenhuizen. Gelukkig heb ik er nog niet zo vaak in hoeven liggen. Een keer moest ik er 10 dagen doorbrengen vanwege een hernia-operatie en een keer een nachtje vanwege een neuscorrectie. Ze vielen mij toen al op, de dames en heren van de verpleging. Of beter gezegd, iedereen die aan mijn bed stond om het mij zo comfortabel mogelijk te maken terwijl ik er toch behoorlijk oncomfortabel bij lag.

Zij zien dat niet meer. Ze zijn door de wol geverfd en het maakt ze echt niet uit of er allerlei draadjes uit verschillende gaten van je lichaam komen of dat je in je broek gescheten hebt omdat je even de controle kwijt was. En als je door een ongecontroleerde beweging het infuus lostrekt staan ze even later de boel weer rustig aan te sluiten zonder je te veroordelen.

Ik zie ze als engelen. Of als de Goede Feeën in die andere sprookjes. Of als de moeders van alle Bambi’s ….

In de afgelopen weken was ik vaak in het ziekenhuis omdat, helaas, mijn geliefde schoonmoeder daar lag. Telkens werd ik weer verrast hoe de verpleging met haar omging. Telkens raakte ik ontroerd hoe liefdevol zij mams benaderden en telkens voelde ik de genegenheid van het verplegend personeel en van de artsen. Diepe, respectvolle genegenheid voor mijn prachtige, liefdevolle schoonmoeder die zo zwaar getroffen was door het leven wat ze zo liefhad…

Het waren vaak kleine dingen. Kleine dingen die, als je er zo bijzit als naasten, zo groot kunnen zijn voor de patiënt. Ik zag hoe de verpleging haar arm voorzichtig op een kussen legde, hoe ze haar even verlegden zodat ze weer net even lekkerder lag dan ervoor. Maar ik zag ook hoe ze even met de hand door d’r haar streelden, of even langs d’r wang en dan haar liefdevolle woorden toesprekend. Of even met een vochtig washandje de lippen beroerden zodat ze niet zo’n droge mond kreeg.

En als we dan de volgende morgen haar weer bezochten lag ze er altijd heerlijk gewassen bij, haar haren keurig geborsteld, schone kleren aan en een schoon bed. Als we dan s’ avonds naar huis gingen stelde de verpleging ons ook altijd wel even gerust; ‘Ga maar lekker slapen, wij houden haar in de gaten en zorgdragen dat ze rustig de nacht doorkomt. Want de nacht maakte haar bang en eenzaam, maar ook daar wisten de dames en de heren goed rekening mee te houden.

Alles werd in het werk gesteld om haar zo min mogelijk te laten lijden.

En uiteraard was er veel bezoek. En dat bezoek werd ook weer opgevangen door het personeel zoals jezelf thuis ook bezoek zou willen ontvangen. Hoe vaak ik de voedingsassistente wel niet de kamer binnen zag lopen om te kijken of we nog wel genoeg koffie, thee of frisdrank hadden. Zo lief! Zo zorgzaam! Zo hartverwarmend naar ons toe!

En dan kwam dan toch die dag, de dag dat je geen kind meer zult zijn. Ik citeer uit het prachtige lied ‘Geen kind meer’ van Karin Bloemen:

‘De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen

Van dan af aan wat grijzer verft, al hou je niks te klagen…’

Auteur: Arjen Veldhuizen

Schrijverijtjes van Muis: Hallo, ik ben Arjen Veldhuizen en mijn roots liggen op Terschelling waar ik in 1964 ter wereld kwam (eigenlijk in het St. Jozef ziekenhuis te Harlingen maar mijn ouders woonden op het eiland). Ik ben getrouwd met Janet en wij hebben samen(gesteld) 4 zonen, Youri, Bas, Sven en Sil. Op de Lagere school kwam ik er al achter dat ik iets met schrijven had, als puber kwam het al meer tot uiting en eigenlijk tot op de dag van vandaag heb ik ‘schrijfdrang’. Op deze website staan schrijverijtjes, Muizenstaartjes zoals ik ze noem, over zaken die mij bezighouden en die ik in de afgelopen 7 jaar aan Facebook toevertrouwd had en teksten die ik schrijf voor Hoemannendenken.nl en OldambtNu.nl. Ik schrijf soms luchtig, soms wat inhoudelijker en laat mij graag inspireren door mijn omgeving. Hieronder staan al mijn teksten die ik vanaf begin 2011 geschreven heb, dus hoe meer je naar beneden scrolt hoe langer geleden. Veel leesplezier!

4 thoughts on “Geen kind meer”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.