Zou het zo aan de vooravond van de feestdagen toeval zijn of is Pietje Paniek door Sinterklaas al vooruitgestuurd is om alvast wat verstrooiing over ons landje te strooien? Die vraag stellen creëert bij mij direct een nieuwe vraag; ‘Is er eigenlijk nog wel een Sint?’ Of maak ik me zorgen om niets, is men achter de schermen al druk bezig met de werving en herhaal ik maar even de geruststellende woorden van de vorige, vaste raadsman van de Goedheiligman:
“Het komt allemaal goed.”
Maar steeds vaker hebben we te maken met voornamelijk digitale strooisels die onze maatschappij proberen te ontwrichten, zoals onlangs een supermarktketen plat gelegd werd en eerder dit jaar een telefoonprovider gehackt werd. Was vroeger de fysieke mens zichtbaar in de verhalen, nu worden we aangevallen via de digitale weg en lijken we in het duister te tasten als we proberen de dader(s) te achterhalen. Toch is het wel de bedoeling van die daders om juist de mens te raken, mentaal in de war te brengen en om tweespalt te zaaien. Een nieuwe manier van oorlog voeren en allemaal voor eigen gewin.
Gestimuleerd door politieke organisaties of landen die daar garen bij spinnen.
Zo worden we al jarenlang bestookt door een zogenaamd trollenleger, trollen die niets te maken hebben met de trollen die we ooit in de jaren 80-90 als speelgoed hadden. Je weet wel, die kleine poppetjes met gekleurde lange haren. Deze digitale trollen maken gebruik van nepaccounts of fictieve personen. Stiekemerds die zich verschuilen achter digitale muren, de ratten in elke samenleving.
En dat is een belediging voor de ratten!
Want ratten doen nog nuttige dingen voor onze samenleving, die ruimen onze rotzooi op. Maar dit schorem is daar niet bij gebaat, die leven van dit soort terreur en zien dat als een verdienmodel. Politiek gezien zullen ze ook nooit met oplossingen komen, want dan is het verdienmodel weg, bekostigd van (daar is tie weer) onze belastingcenten!
Het enige dat we kunnen doen is om alert te blijven.
Ik ben van de generatie die het analoge tijdperk nog meegemaakt heeft. En daar ben ik erg blij mee, vooral omdat ik opgroeide in een tijd dat alle problemen die je voor je kiezen kreeg, op een overzichtelijke en praktische manier moest oplossen. Als je geen boodschappen doet heb je ook niets in je koelkast, om maar eens een voorbeeldje te noemen. Zo rond mijn 30ste kreeg ik te maken met de digitale wereld en dat ging nog in een tempo die bij te houden was. Het bleef overzichtelijk genoeg om het digitale wereldje te omarmen en ik zag er ook wel de voordelen van. In mijn geval kon de elektrische typemachine de deur uit en genoot ik van besturingsprogramma’s zoals bijvoorbeeld MS-DOS.
Er ging een wereld voor mij open!
Vervolgens kwam natuurlijk de telefoon, het exemplaar waar je eigenlijk alleen nog maar mee kon bellen en sms’en. Toch was dit ook al uniek, want achter mij lagen de jaren waarin de meeste mensen het helemaal niet belangrijk vonden om altijd maar bereikbaar te zijn. Maar de techniek begon steeds sneller te anticiperen op onze wensen en de slimme telefoon deed haar intrede. Nu was het opletten geblazen als analoog mens, met deze telefoon kon je veel meer dan je zelf ooit had kunnen bedenken. En dat opletten moeten we blijven doen, willen we alles bij kunnen houden zonder afhankelijk te worden.
Mijn vader is daar een goed voorbeeld van.
Na de millenniumwisseling schafte hij zich een computer aan en vanaf dat moment bleef hij zich ontwikkelen op digitaal gebied. En als hij het even niet wist dan schakelde hij de hulptroepen in, de jongere mensen om hen heen. Toen het smartphonetijdperk zich had aangemeld duurde het ook niet lang voordat hij er zich ook een aanschafte. Tot zijn 90ste jaar deed hij alles op zijn telefoon: bankieren, mailen, whatsappen, foto’s maken inclusief selfies en in de corona jaren pakte hij het beeldbellen ook op! Hij kon dit doordat hij leergierig en nieuwsgierig bleef naar al het nieuwe wat de mensheid uitvond. Zijn zelfredzaamheid was enorm. Zo leerde hij zelf eten te koken, het huishouden te doen en haalde hij alle boodschappen nadat mijn moeder dat niet meer kon.
Op zijn 91ste moest hij zich overgeven aan anderen omdat hij blind werd…
Maar om op die boodschappen terug te komen, ik moest daaraan denken nadat ik het volgende bericht las, een oproep van onze nationale nieuwszender:
‘Laat u normaal boodschappen bezorgen door AH, maar kon dat afgelopen week niet? En wilt u maandag voor het Journaal vertellen hoe u dat heeft opgelost? Stuur dan een mail en deel uw ervaringen.’
Hoe heeft u dat opgelost? Die woorden heb ik wel een paar keer moeten herlezen. Woorden die waarschijnlijk door de vraagsteller als bloedserieus beschouwd moeten worden. Wellicht weet hij of zij het echt niet. Eerst dacht ik nog aan een grap van de online grapjurken van De Speld, maar hier viel niets te lachen en de oproep stond er echt. Op zich leven we al in een tijdperk waarin je van de ene verbazing in de andere verbazing valt. Denk alleen maar aan de strapatsen van de president van Amerika. Maar dit is dichterbij, dit is de Nederlandse werkelijkheid. En dat werd in dezelfde week nog een keer bevestigd, na het schokkende bericht dat Gerard Joling gaat stoppen met de Toppers. Toen kwam het bericht dat wanneer je een Airbnb huurt, je niet meer de afwas hoeft te doen en het vuilnis buiten hoeft buiten te zetten. Dat doet de schoonmaker, daar heb je immers voor betaald.
Is het al zo treurig gesteld met ons?
Zijn we zo’n verwend volkje aan het worden? Oké, ik weet het, gemak dient de mens, maar kom op zeg, willen we dit? Gaan we alles uitbesteden aan anderen, laten we de regie van ons eigen leven zomaar los? We verlangen soms zo naar vroeger, toen geluk heel gewoon was en je met het hele gezin de afwas deed, behalve dan de man die zondag het vlees aansneed. In ons gezin was een rooster: of je deed de afwas, of je droogde af of je dekte de tafel.
Klare taal en je werd er niets minder om.
Digitaal mogen we ons best zorgen maken. Hou jezelf geüpdatet zeg maar. Maar misschien moeten we ons toch echt het meest zorgen maken als we niet meer weten hoe we zelfredzaam moeten blijven!
