De laatste reis

Het zal wel aan mijn leeftijd liggen, nadenken over de uitvaart. Over mijn uitvaart. Want naast alle onzekerheden in het leven, zoals bijvoorbeeld de vraag of ADHD nu wel of niet bestaat, het boren naar schaliegas wel of niet gevaarlijk is, moeten we nu wel of niet bezuinigen, zijn de stralingen van een gsm nu wel of niet gevaarlijk, zijn Hitler en Eva wel of niet dood, hebben Mark, Diederik en Alexander nu wel of niet een strandwandeling gemaakt, was Van Gaal nu wel of niet boos op De Vrij na zijn foutje tegen Estland, gaan de VN nu wel of niet ingrijpen in Syrië, krijg ik nu wel of niet een bon om Het Droomboek te mogen halen..gratis…., is ‘doodgaan’ een feit!
Daar komen we niet onder uit. Tuurlijk, we verzinnen van alles om tussen geboorte en het sterven het ’n beetje leuk te hebben. En verpesten het ook vaak omdat we even vergeten hoe het ook alweer moest… Ook smeren we van alles op onze lijven om de rimpels tegen te gaan of kleuren de haren om de grijze haren te verbergen. Om daar zelf even op in te haken: ik doe daar ook aan mee, mijn haren kleur ik grijs en na het scheren doe ik iets op mijn gezicht zodat ik wat minder last heb van brand ‘op de harses’.
Anyway, ik ben dus aan het nadenken. En heb ook al wat gedaan! Je kan namelijk een zogenaamde ‘Wensenlijst’ invullen. Niet te verwarren met Het Droomboek, nee, hierin kun je aangeven welke muziek je wilt, in wat voor kist je wilt liggen, hoe je verstrooid of begraven wilt worden, of je cake met koffie wil of een lekkere borrel met hapjes, hoeveel mensen er mogen komen, of er toespraken gehouden mogen worden, op welke manier de mensen aan je terug mogen denken (!), of de uitvaart ingetogen of uitbundig moet zijn, of je per limo naar je laatste rustplaats gebracht wilt worden of per fiets.. et cetera, e cetera… Ja, ze verzinnen wat. Vroeger was het gewoon: kist, bloemen, koffie en een graf, tegenwoordig gaat men ietsje verder. Maar ja, dat schreef ik, het leven moet leuk zijn tussen eicel en de maaien.
Ik heb de wensenlijst ook ingevuld. Natuurlijk ga ik niet alles vertellen want straks wil iedereen op mijn uitvaart komen. Wel kan ik vertellen dat liefhebbers van het Volendamse lied of Marco Borsato bij mijn uitvaart bedrogen uit zullen komen. Ik heb geen zin om mij van ergernis om te moeten draaien in mijn kist, daar wordt ik doodmoe van en het is dodelijk voor de sfeer. Daarentegen krijgen ze wel twee mooie nummers van Bram Vermeulen te horen en ik vermoed ook wel iets klassieks.
Voor de duidelijkheid: ik ga er vanuit nog jaren te mogen, ja, te mógen leven hoor! Maar sommige zaken moet je nu eenmaal goed regelen in het leven. Hoe bizar het ook is wat je allemaal kán regelen…

Auteur: Arjen Veldhuizen

Schrijverijtjes van Muis: Hallo, ik ben Arjen Veldhuizen en mijn roots liggen op Terschelling waar ik in 1964 ter wereld kwam (eigenlijk in het St. Jozef ziekenhuis te Harlingen maar mijn ouders woonden op het eiland). Ik ben getrouwd met Janet en wij hebben samen(gesteld) 4 zonen, Youri, Bas, Sven en Sil. Sinds mei 2020 zijn wij de trotse Oma en Opa geworden van kleindochter Roméline, dochter van Jorinde & Youri! Op de Lagere school kwam ik er al achter dat ik iets met schrijven had, als puber kwam het al meer tot uiting en eigenlijk tot op de dag van vandaag heb ik ‘schrijfdrang’. Op deze website staan schrijverijtjes, Muizenstaartjes zoals ik ze noem, over zaken die mij bezighouden en die ik in de afgelopen 7 jaar aan Facebook toevertrouwd had en teksten die ik schrijf voor Hoemannendenken.nl en OldambtNu.nl. Ik schrijf soms luchtig, soms wat inhoudelijker en laat mij graag inspireren door mijn omgeving. Hieronder staan al mijn teksten die ik vanaf begin 2011 geschreven heb, dus hoe meer je naar beneden scrolt hoe langer geleden. Veel leesplezier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.