De eerste nacht in ons Deense verblijf was wennen. Niet om het bed, integendeel, die was prima, maar het was wat anders.
De stilte!
Die was namelijk oorverdovend. Natuurlijk werd die stilte onderbroken door gezang van de vogels maar dat stoorde niet, dat hoorde bij die stilte. De vogel die mij het meeste opviel was de Koekoek. Die bleef maar ..eh.. roepen dat hij of zij een Koekoek was. Ik had dat eigenlijk nooit eerder zo gehoord en werd daar erg enthousiast van. Dat deelde ik dan weer tot in den treure met de vrouw hier in ons Deense huisje.
Al gauw koekoekte ze gezellig met mij mee.
De eerste zondag van onze vakantie, 1e pinksterdag, gebruikten we om de buurt wat te verkennen. Naesby-strand ligt als je de kaart erbij pakt, linksonder op het eiland. We zaten zo dicht bij het strand dat we het geruis van de Oostzee konden horen, iets waar we allebei erg enthousiast van werden. Het eerstvolgende winkeltje, ‘Min Købmand’, lag een kilometer of zes verderop. De grotere winkels zaten zestien kilometer verderop, in Nakskov. Nu hadden we bedacht dat we in de vakantie zoveel als mogelijk de fiets zouden gebruiken. Dan beleef je het ook allemaal veel meer, waardoor het gezien de afstanden raadzaam was goed na te denken over het boodschappenbriefje.
Wilden we niet misgrijpen.
Op 2e pinksterdag fietsten we vanuit Naesby-strand linksom het eiland omhoog, dankzij een mooi breed fietspad langs de kust en onder bijzonder zonnige omstandigheden. Tijdens een stop vertelde een vriendelijke en gepensioneerd oud- zeeman ons het een en ander over de omgeving en kon hij ons vertellen welk land wij verderop in zee zagen liggen. Dat bleek ook weer een eiland te zijn, namelijk het eiland Langeland.
Waar het goed vissen moest zijn.
Ik had al spijt dat ik mijn hengel vergeten was want ik wist dat ik naar een land ging waar het goed vissen was. En ik had al menig visser gespot aan de waterkant. Door die Deen werd mij dat nog maar eens flink ingewreven.
De volgende dag was boodschappendag.
Want op 1e en 2e pinksterdag waren alle winkels dicht. Gewoon gesloten, zoals bij ons vroeger. Dat was even wennen voor deze twee verwende Nederlanders, maar door een beetje improviseren, we hadden immers aardappelen en uien mee, kwamen we niet om van de honger. Voor die boodschappen fietsten we dinsdags naar Nakskov, de grootste plaats van het eiland en wellicht ook het belangrijkste want daar werden door het plaatselijk bestuur ook beslissingen genomen leerde het internet ons. We telden er zeven supermarkten, waaronder zelfs een Lidl. Die lieten we in het kader ‘even wat anders’ links liggen.
Want we waren immers over de grens en dan willen we dat ook zo ervaren.
Nou dacht ik altijd dat de producten in supermarkten overal hetzelfde waren, maar die gedachte kon ik eigenlijk direct wel weer vergeten. En naast deze realiteit moest ik ook wennen aan de taal op de producten, die was namelijk, je zal het niet verwachten in deze globale wereld, in het Deens.
Net als de euro’s, die waren ook in het Deens.
Het resulteerde in een kassabon van DK 1121,12. Dat zei ons eerst niet zoveel, we wisten dat de cijfers hoger zouden uitvallen dan in euro’s, maar toen we eenmaal thuis waren met die paar boodschappen kwamen we erachter dat het in euro’s óók een bijzonder hoog bedrag was, namelijk 150 euro! Dat was schrikken. We wisten wel dat het in Denemarken relatief duurder zou zijn dan in Nederland maar dit deed ons wel even slikken, vooral omdat het geen volle winkelwagen was. Na onderzoek kwamen we erachter dat het mootje vers gerookte zalm van 125 gram, wel erg veel gekost had, namelijk 463,40 Deense Kroontjes.
Oftewel, 62 euro!
Van schrik hebben we toen het waardevolle mootje snel in de koelkast gelegd en we namen ons voor om de volgende dag ermee terug te gaan naar de winkel. Dat kon dan mooi voordat we naar het eiland Møn gingen, naar de krijtrotsen. Aangezien dit ruim honderd kilometer verderop lag gingen we met de auto, wel met de fietsen achterop want naast het bekijken van de krijtrotsen wilden we ook in de omgeving gaan fietsen.
De medewerker van de visafdeling schrok misschien nog wel meer dan wij van de prijs.
Het geld werd direct teruggestort en de vis was van de zaak, waarna wij met een lekker gevoel onze reis naar Møn voort konden zetten. Anderhalf uur later parkeerden we bij Geocentrum en niet veel later begon de afdaling van de trappen, in totaal 497 treden. Ondanks dat je naar beneden liep was dit toch wel een flinke trippel en de blikken van de mensen die terug omhoogliepen, spraken boekdelen en wist ik dat het mijn zwaarlijvigheid flink op de proef ging stellen.
Het was wél de moeite waard!
De door de zon verlichte spierwitte rotsen staken prachtig af tegen een turquoise blauwe zee en ik had even het idee op een tropisch eiland te zijn. Want ik ben immers niks gewend, ik herhaal het nog maar eens. Tijdens het maken van de nodige foto’s raakten we in gesprek met een Nederlands stel. Zijn waren onderweg naar Zweden en kampeerden op een voor mij onbekende manier van kamperen, namelijk met een daktent. Dan slaap je in een tent die boven op je auto gemonteerd is. Vrouwlief kende dit fenomeen en ik dacht alleen maar wat ik wel vaker denk de laatste tijd.
Ik ben wereldvreemd en niks gewend.
Het stel wees ons op een park dat ongeveer zes kilometer verderop lag, het Liselund Castle park. We besloten daar dan met de fiets naartoe te gaan voor de optimale beleving. En die beleving kregen we want de weg ernaar toe leek wel een soort Pyreneeën rit uit de Tour de France, met soms klimmetjes van 15 procent. Maar het mooie van dat soort klimmetjes is én van wat zwaarder zijn, is dat je ook weer naar beneden moet waardoor ik bijna de 50 kilometer per uur aantikte. Vrouwlief, een stuk licht dan ik, bleef dan ver achter.
En ja, je raadt het al, wordt vervolgd!
