Het antwoord van mijn neef was wel te verwachten nadat ik hem een aantal foto’s gestuurd had die ik was tegengekomen in de fotoboeken van mijn ouders: “Het is eigenlijk geen weer om fotoboeken te bekijken.” Ik begreep zijn opmerking wel, want voor de meeste mensen is het gangbaarder om pas op een onstuimige herfstdag of een ijskoude winterse dag een blik te werpen in de fotoboeken die op zolder liggen te verstoffen.
Dus niet tijdens een hittegolf dag in augustus.
Maar aan de andere kant valt er ook wat van te zeggen om toch met die hitte binnen fotoboeken door te spitten. Onder het genot van een ventilator waardoor die beklemmende hitte van de afgelopen weken nog enigszins te verdragen was. Ik vind die hitte dramatisch. En dat zeg ik ook altijd hardop wanneer ik weer zo’n presentator op de radio enthousiast hoor reageren op de weerberichten omdat we weer dagen achter elkaar de dertig graden gaan aantikken.
Makkelijk praten in je studio met airco!
En wat te denken van al die mensen die gewoon naar hun werk moeten tijdens zo’n hittegolf, hun werkzaamheden uit moeten voeren in ruimtes zonder airco of nog erger, buiten in de volle zon en in werkkleding die nu niet bepaald als luchtig beschouwd kunnen worden. En al die mannen en vrouwen in de bouw. Die krijgen het helemaal voor hun kiezen, want ze moeten de zogenaamde Pbm’s (Persoonlijke beschermingsmiddelen) dragen, zoals bijvoorbeeld de helm, lange mouwen, veiligheidsbril, werkschoenen met stalen neuzen en handschoenen. En o wee, als je even je helm of je veiligheid bril afzet om het zweet van je kop te vegen.
Dan staat er direct een Veiligheidskundige klaar om je te corrigeren.
Nu het klimaat steeds sneller van dit soort extremen aan het ontwikkelen is, zie ik het er nog van komen dat we massaal aan de siësta moeten. Op het heetst van de dag alle winkels en scholen dicht en de bouwvakkers van de steigers af voor een Cooling down en een powernap in een ge-airco’ de ruimte. Helaas zijn we in dit land behoorlijk aan het verrechtsen waardoor de partijen die opkomen voor de arbeider het steeds minder voor het zeggen hebben. Dat was jaren geleden toch wel anders, gezien wat hun inspanningen ons gegeven hebben, zoals bijvoorbeeld: sociale zekerheid, kinderbijslag, vrouwenkiesrecht, minimumloon/ Cao’s en vakantiedagen.
Maar doordat we het zo goed hebben gaat het vergeten ons steeds makkelijker af.
Elk vrij moment zat ik boven en herbeleefde mijn jeugdjaren, maar kreeg ook steeds meer zicht op wat mijn ouders allemaal beleefden in hun leven. Van familiefeestjes naar uitvoeringen in de plaatselijke zaaltjes van de toneelvereniging, gym club of van het koor. Uitvoeringen waar ik als kind vaak bij ben geweest of zelfs aan meegedaan heb.
Allemaal te zien op foto’s in een van de zevenendertig fotoboeken!
Gelukkig zaten er geen videobeelden bij, maar dat had ik ook niet nodig. Die foto’s gingen vanzelf leven, de beelden had ik immers ooit al eens ergens opgeslagen in mijn hoofd. Maar nu zul je vast denken dat je op een gegeven moment al die foto’s wel gezien hebt. Dat klopt, maar ik kijk ernaar op een manier waardoor anderen er misschien ook wat aan hebben. Zo kom ik foto’s tegen van ‘de mensen van voorbij’, mensen die zodanig gemist worden waardoor ik eigenlijk wel weet dat de achterblijvers erg blij zullen zijn met die foto’s. Puur als ondersteuning van alle mooie herinneringen die ze nog hebben. Daarbij is de kans erg groot dat de meeste foto’s niet in hun eigen archief te vinden zullen zijn en dat komt omdat ze bijna allemaal uit het analoge tijdperk stammen. Het tijdperk dat je ze hooguit dubbel liet afdrukken.
Nu maak je met je telefoon tig foto’s van één momentje.
En deel je ze met de hele wereld om je heen waardoor de kans steeds groter wordt dat je de ontvangende partij niet meer verrast. Maar ik zet ook sommige foto’s op het internet, foto’s die fragmenten zijn uit het verleden waar anderen, vaak voor mij ook onbekende mensen, weer herinneringen aan hebben of zelfs veel meer gedetailleerde informatie over wat er te zien is, hebben. In dit geval gaat het om een facebooksite waar foto’s te zien zijn uit het verleden van Terschelling, het eiland waar ik ben opgegroeid.
Naast die hitte was er voor mij nog een reden om ermee aan de slag te gaan.
Namelijk dat naast mijn eigen vader er ook nog andere familieleden zijn die de foto’s kunnen duiden. Met andere woorden, de tijd moet ik goed gebruiken want ze worden ook ouder. Zo zijn we afgelopen maandag naar Coevorden gereden om daar met de zus van mijn vader en haar man enkele fotoboeken te bekijken. We begonnen om tien uur en reden daar weg om drie uur.
Tijd te kort!
En dan heb ik nog de fotoboeken kunnen bekijken van mijn ouders hun vakanties, zoals bijvoorbeeld hun vakantie in Denemarken maar ook in Nederland. Mijn vader had zelfs de routes en de kilometers keurig verwerkt in die boeken waarvan ik het schaamrood op mijn kaken kreeg.
Want zij fietsten destijds al die kilometers nog zonder accu….
Nu hebben we bedacht om die routes, wanneer de tijd daar rijp voor is, ook een keer te gaan fietsen. Maar dan wel met onze, door accu’s ondersteunde fietsen. Maar dat die boeken mij zo ontzettend enthousiast gemaakt hebben geeft mij alleen maar bevestiging dat het helemaal niet zo raar is om fotoboeken te bekijken in augustus. En laten we eerlijk zijn, de herfst ligt al op de loer want de droogte heeft enorm veel schade aangericht. Kijk maar eens naar al die verkleuringen van de bomen en naar het blad wat al aan het vallen is. Sterker nog, ik heb de eerste bladblazers alweer gehoord én gespot! En wat te denken aan de pepernoten! Die lagen begin juli al in de schappen! Dus ja, misschien moeten we wat minder star zijn in ons doen en laten. Fotoboeken bekijken kan prima in de zomer en is, gezien de zorgwekkende veranderingen in het klimaat, absoluut niet meer afhankelijk van de jaargetijden.
Wellicht moeten De Vier Jaargetijden van Antonio Lucio Vivaldi ook herschreven worden!
